ตอน 36
ไม่เคยเสียใจที่เคยรักกัน
บทที่ 36 เสิ่นฉ่ายเวยฟื้นแล้ว
ทั้งสองคนดื่มแก้วแล้วแก้วเล่า ดื่มกันจนดึกดื่น สาวใช้ก็นำอาหารมาเสิร์ฟ นอกจากป้อนให้ซ่งฉุนซีกินไปหลายคำ ทั้งสองคนก็ไม่จับตะเกียบเลย
ซ่งฉุนซีรู้สึกง่วงจึงถูกสาวใช้อุ้มไปนอนในห้อง ในห้องรับแขกที่ว่างเปล่า เหลือเพียงแค่ซ่งหมิงเยี่ยและข่ายเจ๋
“ซ่งหมิงเยี่ย ฉั
ตอน 37
บทที่ 37 ได้รับชีวิตใหม่
“เวยเวย”
ภายใต้แสงแดดที่สดใส ใบหน้าไร้เดียงสาของเสิ่นฉ่ายเวยปะปนกับความสับสนจากที่เพิ่งตื่นขึ้นมา และความทุกข์ใจที่ตนอ่อนแอไร้เรี่ยวแรง
ท่าทางที่ดูสับสน ทำให้ซ่งหมิงเยี่ยรู้สึกกระวนกระวายใจ
“เวยเวย คุ..คุณฟื้นแล้ว?”
ซ่งหมิงเยี่ยวางลูกลง เดินพูดพึมพ
ตอน 38
บทที่ 38 พวกเราเป็นอะไรกัน
ในห้องอันใหญ่โต ตอนนี้เหลือเพียงซ่งหมิงเยี่ยและเสิ่นฉ่ายเวยสองคน
“คุณอย่าขยับตัวซี้ซั้ว ต้องการอะไรก็เรียกแม่บ้านมาก็ได้”
ซ่งหมิงเยี่ยพยุงเสิ่นฉ่ายเวยลงบนพื้นพรมอย่างนุ่มนวล ระมัดระวังราวกับกำลังดูแลเครื่องลายคราม
เสิ่นฉ่ายเวยเบะปากออกมา ออดอ้อนอย่างเอ