ตอน 35
ไม่เคยเสียใจที่เคยรักกัน
บทที่ 35 หนึ่งปีผ่านไป
ภายในห้องใหญ่โตที่เงียบสนิทจนคนอื่นไม่กล้าเข้ามารบกวน แสงอาทิตย์สีทองที่สาดส่องลงมาทางหน้าต่าง เติมเต็มให้ห้องเงียบๆห้องนี้มีชีวิตชีวามากขึ้น
บนเตียงนอนนุ่มๆ ก็มีหญิงสาวสวยนอนหลับอย่างเงียบ ขนตายาวปิดเข้าด้วยกัน โดยไม่สนใจโลกภายนอก
ร่างเล็กๆพยายามปีนขึ้นไปบนเต
ตอน 36
บทที่ 36 เสิ่นฉ่ายเวยฟื้นแล้ว
ทั้งสองคนดื่มแก้วแล้วแก้วเล่า ดื่มกันจนดึกดื่น สาวใช้ก็นำอาหารมาเสิร์ฟ นอกจากป้อนให้ซ่งฉุนซีกินไปหลายคำ ทั้งสองคนก็ไม่จับตะเกียบเลย
ซ่งฉุนซีรู้สึกง่วงจึงถูกสาวใช้อุ้มไปนอนในห้อง ในห้องรับแขกที่ว่างเปล่า เหลือเพียงแค่ซ่งหมิงเยี่ยและข่ายเจ๋
“ซ่งหมิงเยี่ย ฉั
ตอน 37
บทที่ 37 ได้รับชีวิตใหม่
“เวยเวย”
ภายใต้แสงแดดที่สดใส ใบหน้าไร้เดียงสาของเสิ่นฉ่ายเวยปะปนกับความสับสนจากที่เพิ่งตื่นขึ้นมา และความทุกข์ใจที่ตนอ่อนแอไร้เรี่ยวแรง
ท่าทางที่ดูสับสน ทำให้ซ่งหมิงเยี่ยรู้สึกกระวนกระวายใจ
“เวยเวย คุ..คุณฟื้นแล้ว?”
ซ่งหมิงเยี่ยวางลูกลง เดินพูดพึมพ