บทที่ 35 หนึ่งปีผ่านไป

ภายในห้องใหญ่โตที่เงียบสนิทจนคนอื่นไม่กล้าเข้ามารบกวน แสงอาทิตย์สีทองที่สาดส่องลงมาทางหน้าต่าง เติมเต็มให้ห้องเงียบๆห้องนี้มีชีวิตชีวามากขึ้น

บนเตียงนอนนุ่มๆ ก็มีหญิงสาวสวยนอนหลับอย่างเงียบ ขนตายาวปิดเข้าด้วยกัน โดยไม่สนใจโลกภายนอก

ร่างเล็กๆพยายามปีนขึ้นไปบนเต

บทที่ 36 เสิ่นฉ่ายเวยฟื้นแล้ว

ทั้งสองคนดื่มแก้วแล้วแก้วเล่า ดื่มกันจนดึกดื่น สาวใช้ก็นำอาหารมาเสิร์ฟ นอกจากป้อนให้ซ่งฉุนซีกินไปหลายคำ ทั้งสองคนก็ไม่จับตะเกียบเลย

ซ่งฉุนซีรู้สึกง่วงจึงถูกสาวใช้อุ้มไปนอนในห้อง ในห้องรับแขกที่ว่างเปล่า เหลือเพียงแค่ซ่งหมิงเยี่ยและข่ายเจ๋

“ซ่งหมิงเยี่ย ฉั

บทที่ 37 ได้รับชีวิตใหม่

“เวยเวย”

ภายใต้แสงแดดที่สดใส ใบหน้าไร้เดียงสาของเสิ่นฉ่ายเวยปะปนกับความสับสนจากที่เพิ่งตื่นขึ้นมา และความทุกข์ใจที่ตนอ่อนแอไร้เรี่ยวแรง

ท่าทางที่ดูสับสน ทำให้ซ่งหมิงเยี่ยรู้สึกกระวนกระวายใจ

“เวยเวย คุ..คุณฟื้นแล้ว?”

ซ่งหมิงเยี่ยวางลูกลง เดินพูดพึมพ