บทที่ 32 ได้โปรดช่วยเธอด้วย

โรงพยาบาลมักจะเป็นที่ที่ทำให้คนรู้สึกหดหู่เต็มไปด้วยความหวังและความเสียใจ ซ่งหมิงเยี่ยนั่งลงบนเก้าอี้หน้าห้องผ่าตัด ไม่ว่าพยาบาลเกลี้ยกล่อมยังไงเขาก็ยืนกรานที่จะรอเสิ่นฉ่ายเวยผ่าตัดเสร็จ

ข่ายเจ๋มองไปยังซ่งหมิงเยี่ยที่ไอออกมาหลายครั้ง ในใจก็ไม่ใช่ว่าจะไม่สงสาร

บทที่ 33 เจ้าหญิงนิทรา

เสิ่นฉ่ายเวยเช็ดน้ำตาให้เขาเบาๆ ภาพลักษณ์ที่ดูใจดีงดงาม ราวกับนางฟ้านางสวรรค์

“รีบหายไวไวนะ ลูกของเรายังรออยู่นะ”

เสิ่นฉ่ายเวยยิ้มออกมาอย่างอ่อนโยน เสิ่นฉ่ายเวยที่อ่อนหวาน เสิ่นฉ่ายเวยที่เจ้าน้ำตา เสิ่นฉ่ายเวยที่ไร้ซึ่งความหวัง เสิ่นฉ่ายเวยที่เย็นชา ใบหน้าของเ

บทที่ 34 เฝ้าดูแลทุกคืนวัน

“ลูกที่ไม่มีแม่อยู่เคียงข้าง ก็ไม่อาจขาดพ่อไปอีกคน”

“นายจะต้องปกป้องพวกเขาสองแม่ลูก ซ่งหมิงเยี่ย นายได้ยินหรือเปล่า!”

คำพูดของข่ายเจ๋ ราวกับเป็นระเบิดที่ระเบิดออกมาทีลูกทีละลูก สมองของซ่งหมิงเยี่ยรู้สึกสับสนไปหมด

ข่ายเจ๋มองซ่งหมิงเยี่ยที่กำลังเหม่อลอย