บทที่ 31 ความจริงที่ต้องรับรู้

“นายยังจำได้มั้ยว่าตอนเด็กๆพวกเราชอบเล่นอะไรกัน?”

ซ่งหมิงเยี่ยดึงหน้าที่บาดเจ็บของตัวเอง รอยยิ้มดูเศร้า

“เรามักจะขโมยชาของคุณปู่เอาไปแช่ไว้ในโอ่งในสวนหลังบ้านอยู่เสมอ ทุกครั้งคุณปู่จะโกรธจนอยากจะตีฉัน นายก็เข้ามาขอให้คุณปู่ลงโทษนายแทน”

“ทุกครั้งนา

บทที่ 32 ได้โปรดช่วยเธอด้วย

โรงพยาบาลมักจะเป็นที่ที่ทำให้คนรู้สึกหดหู่เต็มไปด้วยความหวังและความเสียใจ ซ่งหมิงเยี่ยนั่งลงบนเก้าอี้หน้าห้องผ่าตัด ไม่ว่าพยาบาลเกลี้ยกล่อมยังไงเขาก็ยืนกรานที่จะรอเสิ่นฉ่ายเวยผ่าตัดเสร็จ

ข่ายเจ๋มองไปยังซ่งหมิงเยี่ยที่ไอออกมาหลายครั้ง ในใจก็ไม่ใช่ว่าจะไม่สงสาร

บทที่ 33 เจ้าหญิงนิทรา

เสิ่นฉ่ายเวยเช็ดน้ำตาให้เขาเบาๆ ภาพลักษณ์ที่ดูใจดีงดงาม ราวกับนางฟ้านางสวรรค์

“รีบหายไวไวนะ ลูกของเรายังรออยู่นะ”

เสิ่นฉ่ายเวยยิ้มออกมาอย่างอ่อนโยน เสิ่นฉ่ายเวยที่อ่อนหวาน เสิ่นฉ่ายเวยที่เจ้าน้ำตา เสิ่นฉ่ายเวยที่ไร้ซึ่งความหวัง เสิ่นฉ่ายเวยที่เย็นชา ใบหน้าของเ