บทที่ 33 เจ้าหญิงนิทรา

เสิ่นฉ่ายเวยเช็ดน้ำตาให้เขาเบาๆ ภาพลักษณ์ที่ดูใจดีงดงาม ราวกับนางฟ้านางสวรรค์

“รีบหายไวไวนะ ลูกของเรายังรออยู่นะ”

เสิ่นฉ่ายเวยยิ้มออกมาอย่างอ่อนโยน เสิ่นฉ่ายเวยที่อ่อนหวาน เสิ่นฉ่ายเวยที่เจ้าน้ำตา เสิ่นฉ่ายเวยที่ไร้ซึ่งความหวัง เสิ่นฉ่ายเวยที่เย็นชา ใบหน้าของเ

บทที่ 34 เฝ้าดูแลทุกคืนวัน

“ลูกที่ไม่มีแม่อยู่เคียงข้าง ก็ไม่อาจขาดพ่อไปอีกคน”

“นายจะต้องปกป้องพวกเขาสองแม่ลูก ซ่งหมิงเยี่ย นายได้ยินหรือเปล่า!”

คำพูดของข่ายเจ๋ ราวกับเป็นระเบิดที่ระเบิดออกมาทีลูกทีละลูก สมองของซ่งหมิงเยี่ยรู้สึกสับสนไปหมด

ข่ายเจ๋มองซ่งหมิงเยี่ยที่กำลังเหม่อลอย

บทที่ 35 หนึ่งปีผ่านไป

ภายในห้องใหญ่โตที่เงียบสนิทจนคนอื่นไม่กล้าเข้ามารบกวน แสงอาทิตย์สีทองที่สาดส่องลงมาทางหน้าต่าง เติมเต็มให้ห้องเงียบๆห้องนี้มีชีวิตชีวามากขึ้น

บนเตียงนอนนุ่มๆ ก็มีหญิงสาวสวยนอนหลับอย่างเงียบ ขนตายาวปิดเข้าด้วยกัน โดยไม่สนใจโลกภายนอก

ร่างเล็กๆพยายามปีนขึ้นไปบนเต