บทที่ 30 ไปตายซะ

“เวยเวย!”

“ข่ายเจ๋!”

ซ่งหมิงเยี่ยไปมาในห้องนั่งเล่นหลายรอบ ส่งเสียงเรียกทั้งสองนั้นเสียงดังลั่น

ในบ้านไม่เห็นแม้แต่เงาของสองคนนั้น ซ่งหมิงเยี่ยรู้สึกกังวลขึ้นมา

“คุณชายซ่ง คุณหนูเสิ่นโรคหัวใจกำเริบ คุณชายไปส่งเธอที่โรงพยาบาลแล้ว”แม่บ้านอาวุโสบอกกับซ่งหมิงเ

บทที่ 31 ความจริงที่ต้องรับรู้

“นายยังจำได้มั้ยว่าตอนเด็กๆพวกเราชอบเล่นอะไรกัน?”

ซ่งหมิงเยี่ยดึงหน้าที่บาดเจ็บของตัวเอง รอยยิ้มดูเศร้า

“เรามักจะขโมยชาของคุณปู่เอาไปแช่ไว้ในโอ่งในสวนหลังบ้านอยู่เสมอ ทุกครั้งคุณปู่จะโกรธจนอยากจะตีฉัน นายก็เข้ามาขอให้คุณปู่ลงโทษนายแทน”

“ทุกครั้งนา

บทที่ 32 ได้โปรดช่วยเธอด้วย

โรงพยาบาลมักจะเป็นที่ที่ทำให้คนรู้สึกหดหู่เต็มไปด้วยความหวังและความเสียใจ ซ่งหมิงเยี่ยนั่งลงบนเก้าอี้หน้าห้องผ่าตัด ไม่ว่าพยาบาลเกลี้ยกล่อมยังไงเขาก็ยืนกรานที่จะรอเสิ่นฉ่ายเวยผ่าตัดเสร็จ

ข่ายเจ๋มองไปยังซ่งหมิงเยี่ยที่ไอออกมาหลายครั้ง ในใจก็ไม่ใช่ว่าจะไม่สงสาร