บทที่ 16 เธอก็ตายไปแบบนี้แล้ว

ฝุ่นละอองที่ถาโถมเข้ามาทำให้ซ่งหมิงเยี่ยหายใจอย่างยากลำบาก เศษเล็กเศษน้อยที่กระจายบาดไปตามผิวหนังของเขา อากาศขุ่นมัวจนหายใจแทบไม่ได้ แต่ซ่งหมิงเยี่ยก็ยังตามหาอย่างบ้าคลั่ง

ซากรถที่ถูกระเบิดเป็นชิ้นๆ ซ่งหมิงเยี่ยก็พบเศษเครื่องตรวจติดตามที่เคยสวมใส่อยู่บนร่างของเ

บทที่ 17 จดหมายลึกลับที่ส่งมา

ท่าทีของซ่งหมิงเยี่ยทำให้เสิ่นฉ่ายหมุยเหมือนเผชิญหน้ากับฝนที่ตกหนัก ในใจซ่งหมิงเยี่ยยังมีเสิ่นฉ่ายเวยอยู่ในใจอยู่

เสิ่นฉ่ายหมุยเดินถอยออกจากห้องพักผู้ป่วยไปอย่างรู้ดี เธอกระทืบเท้าด้วยความไม่พอใจ เธอนึกไม่ถึงว่าการตายของเสิ่นฉ่ายเวยจะเกิดผลกระทบที่หนักหนาต่อซ่ง

บทที่ 18 การแสดงของเธอยอดเยี่ยมจริงๆ

ซ่งหมิงเยี่ยร้อนรนจนยากที่จะสงบ ไม่มีอารมณ์ที่จะเปิดอ่านจดหมายใดๆ ทว่าคล้ายกับมีเสียงแปลกๆบอกให้เขาดูให้ได้

ซ่งหมิงเยี่ยถอนหายใจออกมา แล้วหยิบซองจดหมายขึ้นมาเปิดออก

ดวงตาของซ่งหมิงเยี่ยหรี่เล็กจ้องไปบนกระดาษ เพียงแวบเดียวก็ถูกดึงดูดสายตาไป