บทที่ 17 จดหมายลึกลับที่ส่งมา

ท่าทีของซ่งหมิงเยี่ยทำให้เสิ่นฉ่ายหมุยเหมือนเผชิญหน้ากับฝนที่ตกหนัก ในใจซ่งหมิงเยี่ยยังมีเสิ่นฉ่ายเวยอยู่ในใจอยู่

เสิ่นฉ่ายหมุยเดินถอยออกจากห้องพักผู้ป่วยไปอย่างรู้ดี เธอกระทืบเท้าด้วยความไม่พอใจ เธอนึกไม่ถึงว่าการตายของเสิ่นฉ่ายเวยจะเกิดผลกระทบที่หนักหนาต่อซ่ง

บทที่ 18 การแสดงของเธอยอดเยี่ยมจริงๆ

ซ่งหมิงเยี่ยร้อนรนจนยากที่จะสงบ ไม่มีอารมณ์ที่จะเปิดอ่านจดหมายใดๆ ทว่าคล้ายกับมีเสียงแปลกๆบอกให้เขาดูให้ได้

ซ่งหมิงเยี่ยถอนหายใจออกมา แล้วหยิบซองจดหมายขึ้นมาเปิดออก

ดวงตาของซ่งหมิงเยี่ยหรี่เล็กจ้องไปบนกระดาษ เพียงแวบเดียวก็ถูกดึงดูดสายตาไป

บทที่ 19 ล็อคเธอไว้

ในใจของเสิ่นฉ่ายหมุยตึงเครียดทันที แต่เพียงพริบตาอารมณ์ลนลานก็ถูกเก็บไป

“หมิงเยี่ย คุณพูดอะไรน่ะ ทำไมฉันจะต้องหลอกคุณ?”เสิ่นฉ่ายหมุยแสร้งทำท่าทีไม่รู้เรื่องราว แล้วแกล้งไต่ถามซ่งหมิงเยี่ยอ้อมๆ

“อ้อ? งั้นหรอกหรอ? Dr.หลิวเค้าเหมือนจะคุ้นเคยกับเธอดีนะ”ซ่งหมิงเยี