บทที่ 14 พาฉันไปเถอะ

ในโรงพยาบาล

เสิ่นฉ่ายเวยเพิ่งจะนั่งลงที่หน้าห้องผ่าตัดได้ไม่กี่นาที ก็มองเห็นซ่งหมิงเยี่ยที่ร้อนรนรีบเดินเข้ามา สีหน้าของเขามืดมนลงจนน่ากลัว ผู้คนรอบกายจึงค่อยๆหลีกถอยให้

“ตอนนี้เธอคงพอใจแล้วสิ?”ชายหนุ่มคว้าเข้าที่ข้อมือบางเพื่อบีบบังคับให้ตอบ

หัวใจของเสิ่

บทที่ 15 ระเบิดแล้ว

มองดูเธอในส่วนที่เพิ่งจะเสียลูกไปแล้ว ซ่งหมิงเยี่ยแม้ว่าในใจจะไม่เต็มใจนัก แต่ทว่าปากก็ยังสั่งให้เสิ่นฉ่ายเวยให้กลับไปทำอาหาร

เสิ่นฉ่ายเวยที่หลบอยู่ใต้ผ้าห่มก็กระดกยกยิ้มขึ้น เพราะเธอได้เตรียมของขวัญใหญ่สุดพิเศษรอให้กับเสิ่นฉ่ายเวยไว้บนทางแล้ว

“ฉ่ายหมุย เธอเป็นตัว

บทที่ 16 เธอก็ตายไปแบบนี้แล้ว

ฝุ่นละอองที่ถาโถมเข้ามาทำให้ซ่งหมิงเยี่ยหายใจอย่างยากลำบาก เศษเล็กเศษน้อยที่กระจายบาดไปตามผิวหนังของเขา อากาศขุ่นมัวจนหายใจแทบไม่ได้ แต่ซ่งหมิงเยี่ยก็ยังตามหาอย่างบ้าคลั่ง

ซากรถที่ถูกระเบิดเป็นชิ้นๆ ซ่งหมิงเยี่ยก็พบเศษเครื่องตรวจติดตามที่เคยสวมใส่อยู่บนร่างของเ