บทที่7ศัตรูที่พบกันบนทางคับแคบ

เมื่อได้ฟังที่จรินทร์พูดปรพลที่อารมณ์เพิ่งจะสงบลงก็พุ่งสูงขึ้นมาอีกและยังสะบัดมือของเธอออกด้วย

“นี่ก็ใกล้จะถึงเวลาพักเที่ยงแล้วผมไม่มีนิสัยชอบให้คนอื่นอยู่ทานมื้อเที่ยงด้วย”ความหมายของประโยคนี้คือการเชิญให้จรินทร์กลับไป

ครั้งนี้สีหน้าเปลี่ยนไปมารวดเร็วย

บทที่8แฟนเฮงซวยปรากฏตัวขึ้นอีกครั้ง

��เดินไปดูสิ”เพื่อนร่วมห้องบอกเตือน

จรินทร์ไม่มีทางเลือกทำได้เพียงนั่งฟังที่ปรพลพูดอย่างไม่เต็มใจ

ความสำเร็จของปรพลถูกพูดออกมาให้แก่นักศึกษาด้วยคำไม่กี่คำก็สามารถทำให้พวกเขาเข้าถึงสังคมที่โหดร้ายมากมายบวกกับการแสดงออกของเขาที่แม้จะจริงจังแต่น้ำเสียงกลั

บทที่9ผู้หญิงของฉัน

��ที่ได้สติกลับมาก็ดึงรั้งจรินทร์ไว้“ผมไม่ยอมรับคุณยังไม่ทันได้ฟังผมอธิบายอะไรเลยผมกับนรมนไม่ได้มีอะไรกันพวกเราไม่เคยอยู่ด้วยกันคุณจะมาบอกเลิกผมด้วยเรื่องเล็กๆแบบนี้ไม่ได้ไม่ใช่ว่าพวกเราเคยคุยกันไว้ว่าเรียนจบจะแต่งงานกันงั้นหรอ”

จตุภูมิชอบจรินทร์จริงๆถึงแม้ว่าเขาจะมีอะไรกับ