บทที่66ไหนลูกสะใภ้ของทีนี่ฉันขอดูหน่อยสิ

ปรพลดูเหมือนคนหมดแรงแม้แต่จะขับรถก็ไม่ไหวจึงเรียกคนขับรถมารับพวกเขาขับรถมา

ถึงบ้านปรพลก็เอนตัวลงโซฟาทนทีสีหน้าของเขายังไม่ได้ฟื้นตัวคืนมา

“ทำไมยังเป็นแบบนี้ละต้องทำยังไงเธอถึงจะดีขึ้นนะฉันทำอาหารอร่อยๆให้กินเอาไหม?”

จรินทร์ถามอย่างกังวลสถ

บทที่67เขาไม่ได้ชอบเธอ

“คุณไม่ได้เป็นอะไรแล้วจริงๆหรอ?”จรินทร์ไม่แน่ใจจึงตามไปถามข้างบนอีกรอบ

“ไม่มีอะไรแล้วเธอมีอะไรก็ไปทำเถอะ”พูดจบเขาก็เดินเข้าห้องและปิดประตูไป

เขาเข้าไปในห้องหนังสือไม่ได้เพื่อทำงานแต่เพียงแค่เข้าไปพักผ่อน

ดูแล้วตอนนี้คงไม่มีอะไรดี

จรินทร์รู้สึกเป็นห่ว

บทที่68ไม่ใช่ไม่ชอบเธอ

“คุณคุณคุณปรพลทำไมเป็นคนแบบนี้มาแอบฟังคนอื่นคุยโทรศัพท์ได้ยังไง!”จรินทร์แทบอยากจะเอาหัวมุดโซฟาหายลงไปไม่อยากรับรู้อะไรอึดอัดอายไปหมดแล้วตอนนี้

“พูดเสียงดังขนาดนั้นฉันไม่อยากฟังก็ได้ยินอยู่ดี”จริงๆปรพลกำลังนอนหลับอยู่โดนเสียง

ของจรินทร์เรียกให้เขาตื่นเข้าใจว่าเกิ