บทที่65ตีหัวหล่อนให้แตก

“เรื่องที่ฉันจะคุยเกี่ยวกับแม่ของคุณ!”เยลี่โกรธจนหน้าซีดหมดแล้วเขาไม่คิดจริงๆ

ว่าปรพลจะพูดจาทำร้ายจิตใจขนาดนี้

ถึงแม้ว่าจะเกี่ยวกับเขมิกาปรพลก็ไม่คิดที่จะไล่จรินทร์ออกไปเขาก็มองเยลี่อย่าง

เมินเฉยความหมายในแววตาเหมือนกับที่พูดไปเมื่อกี้นี้

จรินทร์นึก

บทที่66ไหนลูกสะใภ้ของทีนี่ฉันขอดูหน่อยสิ

ปรพลดูเหมือนคนหมดแรงแม้แต่จะขับรถก็ไม่ไหวจึงเรียกคนขับรถมารับพวกเขาขับรถมา

ถึงบ้านปรพลก็เอนตัวลงโซฟาทนทีสีหน้าของเขายังไม่ได้ฟื้นตัวคืนมา

“ทำไมยังเป็นแบบนี้ละต้องทำยังไงเธอถึงจะดีขึ้นนะฉันทำอาหารอร่อยๆให้กินเอาไหม?”

จรินทร์ถามอย่างกังวลสถ

บทที่67เขาไม่ได้ชอบเธอ

“คุณไม่ได้เป็นอะไรแล้วจริงๆหรอ?”จรินทร์ไม่แน่ใจจึงตามไปถามข้างบนอีกรอบ

“ไม่มีอะไรแล้วเธอมีอะไรก็ไปทำเถอะ”พูดจบเขาก็เดินเข้าห้องและปิดประตูไป

เขาเข้าไปในห้องหนังสือไม่ได้เพื่อทำงานแต่เพียงแค่เข้าไปพักผ่อน

ดูแล้วตอนนี้คงไม่มีอะไรดี

จรินทร์รู้สึกเป็นห่ว