บทที่28 วาระที่ใหญ่ที่สุดในชีวิตนี้

ถึงแม้จะพูดดีๆ แต่พอถึงบ้านพักเก่าของตระกูลไกลดอน จรินทร์ก็ยังเกรงๆอยู่ เธอกอดที่นั่งไว้ ไม่ว่ายังไงก็ไม่ยอมลงจากรถ

ปรพลใช้ความอดทนทั้งหมดของเขามาพูดเหตุผลให้เธอ

“เธอไม่ยอมไป เพราะอายไม่อยากเจอคนในบ้านฉัน หรือว่ามีเหตุผลอื่น?” พูดแล้วก็น่าสงสัย เผชิ

บทที่29 คุณแม่ตระกูลไกลดอนที่เย็นชา

“เธอก็คือจรินทร์ใช่ไหม?” รเมศยังอยู่บนบันได ก็มองเห็นจรินทร์จากที่ไกลๆ แล้วทักทายย่างเป็นมิตร

จรินทร์นั่งตื่นเต้นอยู่บนโซฟา พอได้ยินเสียงก็หันไปดู มองเห็นคนแก่ใจดีคนหนึ่งอยู่อยู่ระหว่างบันได รูปร่างหน้าตาของเขาก็คล้ายปรพลอยู่บ้าง แต่สหัพย์คล้ายเขามากกวว่า

บทที่30 เดชทัตผู้ไม่มีศัตรูด้านความงาม

หลังจากกินข้าวเรียบร้อยแล้ว รเวศดึงปรพลขึ้นไปพูดด้วยที่ข้างบน เหลือเดชทัตและจรินทร์อยู่ในห้องรับแขก

ปรพลไม่ได้เต็มใจมากนัก อยากรีบพาจรินทร์กลับไป ให้ออกห่าจากสายตาของเดชทัต แต่ว่ารเมศบอกว่ามีเรื่องจะคุยกับเขา เขาคงทำให้แต่ส่งสายตาเตือนเดชทัตไว้