ตอน 18
เป็นสามีหรือพี่เขย
บทที่18 มีคู่หมั้นแล้ว
คุณพ่อของจตุภูมิเป็นห่วงลูกชาย ก็เลยลุกขึ้นออกไปดูให้
แม่ของจตุภูมิเห็นสภาพลูกชายแบบนั้นแล้ว ก็ทนไม่ได้ขึ้นมา และพูดปลอบว่า “ลูกเอ่ย ไม่มาก็ไม่ต้องรอแล้ว ขาดเธอไปพวกเราก็ยังอยุ่ได้นี่? เธอไม่ได้เป็นห่วงลูกเลยนะ พวกเราไม่เอาเธอแล้วก็ได้นะ”
“ไม่ได้นะ คุณแม่ คุณ
ตอน 19
บทที่19 มันต้องชดใช้
จรินทร์กุมหัวเอาไว้ ผลักปรพลให้ออกไปข้างนอก “ตอนนี้ฉันปวดสมองมากเลย นายรีบออกไปเลยนะ อย่าให้ฉันต้องเห็นนายในตอนนี้เลย”
ปรพลคือคนที่ใจแข็งที่สุดเท่าที่เธอพบเจอคนมาตั้งเยอะแยะ พูดยังไงก็พูดไม่รู้เรื่องสักที!
ไม่ฟังความคิดเห็นของคนอื่นเลย เหมือนทหารที่โหดเหี้ยมในอดี
ตอน 20
บทที่ 20 สมองพิการไปแล้ว
ในที่ๆเป็นถนนคนเดิน มีผู้คนเดินไปเดินมา ได้ยินคำพูดนี้ของจตุภูมิก็ทนไม่ได้ที่จะต้องหยุดดูความบันเทิง
ถูกผู้คนมากมายรายล้อมมุงดู จรินทร์รู้สึกน่าอายมากๆ เธอก็เลยหมุนไปยังทิศทางอื่น และวิ่งไปยังทางไปห้องสมุดทางนั้น
จตุภูมิยังวิ่งตามหลังมาติดๆ และวิ่งไล่ไปจนถึง