บทที่ 18

บทที่18 มีคู่หมั้นแล้ว

คุณพ่อของจตุภูมิเป็นห่วงลูกชาย ก็เลยลุกขึ้นออกไปดูให้

แม่ของจตุภูมิเห็นสภาพลูกชายแบบนั้นแล้ว ก็ทนไม่ได้ขึ้นมา และพูดปลอบว่า “ลูกเอ่ย ไม่มาก็ไม่ต้องรอแล้ว ขาดเธอไปพวกเราก็ยังอยุ่ได้นี่? เธอไม่ได้เป็นห่วงลูกเลยนะ พวกเราไม่เอาเธอแล้วก็ได้นะ”

“ไม่ได้นะ

บทที่ 19

บทที่19 มันต้องชดใช้

จรินทร์กุมหัวเอาไว้ ผลักปรพลให้ออกไปข้างนอก “ตอนนี้ฉันปวดสมองมากเลย นายรีบออกไปเลยนะ อย่าให้ฉันต้องเห็นนายในตอนนี้เลย”

ปรพลคือคนที่ใจแข็งที่สุดเท่าที่เธอพบเจอคนมาตั้งเยอะแยะ พูดยังไงก็พูดไม่รู้เรื่องสักที!

ไม่ฟังความคิดเห็นของคนอื่นเลย เหมือนทหารที่โหดเ

บทที่ 20

สมองพิการไปแล้ว

ในที่ๆเป็นถนนคนเดิน มีผู้คนเดินไปเดินมา ได้ยินคำพูดนี้ของจตุภูมิก็ทนไม่ได้ที่จะต้องหยุดดูความบันเทิง

ถูกผู้คนมากมายรายล้อมมุงดู จรินทร์รู้สึกน่าอายมากๆ เธอก็เลยหมุนไปยังทิศทางอื่น และวิ่งไปยังทางไปห้องสมุดทางนั้น

จตุภูมิยังวิ่งตามหลังมาติดๆ และวิ่งไล่ไปจนถ