บทที่ 17

บทที่17 เธอใจร้ายเกินไปแล้ว

มีเพียงแค่ผู้อำนวยการกับอาจารย์ไม่กี่ท่านที่รู้ว่าปรพลนั้นเป็นคู่หมั้นของจรินทร์ แต่ว่าปรพลให้พวกเขาเก็บเป็นความลับไว้ นอกจากคนที่อยู่ในออฟฟิศวันนั้นแล้ว ก็ไม่มีใครรู้เรื่องภายในนั้นเลย

“เพี๊ยะ!”จรินทร์ไม่ได้พูดอะไร ลุกขึ้นก็ตบจตุภูมิไปหนึ่งที

นี

บทที่ 18

บทที่18 มีคู่หมั้นแล้ว

คุณพ่อของจตุภูมิเป็นห่วงลูกชาย ก็เลยลุกขึ้นออกไปดูให้

แม่ของจตุภูมิเห็นสภาพลูกชายแบบนั้นแล้ว ก็ทนไม่ได้ขึ้นมา และพูดปลอบว่า “ลูกเอ่ย ไม่มาก็ไม่ต้องรอแล้ว ขาดเธอไปพวกเราก็ยังอยุ่ได้นี่? เธอไม่ได้เป็นห่วงลูกเลยนะ พวกเราไม่เอาเธอแล้วก็ได้นะ”

“ไม่ได้นะ

บทที่ 19

บทที่19 มันต้องชดใช้

จรินทร์กุมหัวเอาไว้ ผลักปรพลให้ออกไปข้างนอก “ตอนนี้ฉันปวดสมองมากเลย นายรีบออกไปเลยนะ อย่าให้ฉันต้องเห็นนายในตอนนี้เลย”

ปรพลคือคนที่ใจแข็งที่สุดเท่าที่เธอพบเจอคนมาตั้งเยอะแยะ พูดยังไงก็พูดไม่รู้เรื่องสักที!

ไม่ฟังความคิดเห็นของคนอื่นเลย เหมือนทหารที่โหดเ