บทที่15 แม้จะคุกเข่าก็ต้องยอมรับ

เธอได้ยินคำพูดของชัชพล เธอไม่ได้ยกหัวขึ้นเพื่อมาช่วยตัวเองในการอธิบายอีกครั้ง

คนที่เชื่อเธอต้องถามหาเหตุผลก่อน แต่คนที่ไม่เชื่อเธอ ถึงเธอจะพูดเยอะขนาดไหนก็ไม่มีประโยชน์

“งั้นคุณชัชพลลองพูดดูหน่อยซี ทำไมเธอถึงไม่รู้จักชั่วดีละ?” ในสายตาของปรพลเย็นชาอยู

บทที่16 ในที่สุดก็ทำให้ไม่พอใจ

ชัชพลรู้สึกเสียใจเป็นอย่างมากจนเขาอยากจะย้อนเวลากลับไป บทที่รับโทรศัพท์จากผู้อำนวยการอีกครั้ง ถ้าหากให้โอกาสเขาอีกครั้ง เขาจะต้องอดทนรอฟังคำอธิบายจากจรินทร์เลย หลังจากก็จะไม่ลังเลที่จะยืนข้างเดียวกับเธอ ช่วยเธอเถียงกับอาจารย์พวกนั้นเลย

แต่ตอนนี้ทุกอย่างมันสาย

บทที่17 เธอใจร้ายเกินไปแล้ว

มีเพียงแค่ผู้อำนวยการกับอาจารย์ไม่กี่ท่านที่รู้ว่าปรพลนั้นเป็นคู่หมั้นของจรินทร์ แต่ว่าปรพลให้พวกเขาเก็บเป็นความลับไว้ นอกจากคนที่อยู่ในออฟฟิศวันนั้นแล้ว ก็ไม่มีใครรู้เรื่องภายในนั้นเลย

“เพี๊ยะ!”จรินทร์ไม่ได้พูดอะไร ลุกขึ้นก็ตบจตุภูมิไปหนึ่งที

นี่คือสิ่งที