บทที่ 70 ถกเถียง

“นี่มันม้าข้า” ท่านโหวกู้เอ่ยอย่างเคร่งขรึม

กู้เจียวมองเขาด้วยสีหน้าสงสัย คล้ายกำลังพิจารณาอยู่ว่าประโยคนี้ของเขาจริงหรือเท็จ

ท่านโหวกู้ถูกสายตานางมองจนอกสั่นขวัญแขวน จู่ๆ ก็นึกเรื่องหมาป่าตัวนั้นขึ้นมาได้ จึงรีบเอ่ยขึ้นว่า “นั่นข้าไม่ได้โยนทิ้ง ข้าแค่ไม่ทันระวังเลยทำหายไปต่า

บทที่ 71 หอมๆ

สุดท้ายกู้จิ่นอวี้ก็ไม่สามารเอาชนะกู้เหยี่ยนได้

แม้จะเรียกได้ว่านางเป็นลูกสาวเพียงคนเดียวในบ้าน แต่อย่างไรเสียกู้เหยี่ยนก็เด็กสุด และอย่างไรเสียกู้เหยี่ยนก็ร่างกายไม่แข็งแรงด้วย

มองกู้จิ่นอวี้ให้คนอุ้มกระต่ายน้อยตัวนั้นไปด้วยความอาลัยอาวรณ์ กู้เหยี่ยนเลิกคิ้วขึ้นด้วยความลำพองใจ ส่ว

บทที่ 72 สอบระดับจังหวัด

เซียวลิ่วหลังหมดคำจะพูด

ความจริงแล้วเขาก็ไม่เคยเลี้ยงเด็กมาก่อน ไม่รู้ว่าเด็กบ้านอื่นก็แปลกประหลาดเช่นนี้หรือไม่

บ้านเซวียหนิงเซียงไม่เป็นเช่นนั้นเลยสักนิด เสี่ยวโต้วติงนั้นเอาแต่กินอย่างเดียว ไม่เหมือนเณรน้อยที่กู้เจียวพากลับมา ในสมองแปลกพิกลไปหมดไม่รู้ว่าใส่อะไรลงไปบ้า