บทที่ 432

หลงอี (1)

แม้จะบอกว่าหลังจากไท่จื่อเฟยออกจากเรือนถนนจูเชวี่ยแล้วก็มุ่งหน้ากลับไปยังวังบูรพาทันที ทว่าออกมาได้เพียงครึ่งทาง ล้อของรถม้าก็มาติดหล่ม

ถึงยามฤดูใบไม้ร่วงจะอากาศหนาวเล็กน้อย แต่ยามตะวันลอยเด่นเช่นนี้ ภายในห้องโดยสารนั้นร้อนอบอ้าวเหลือทน

“ไท่จื่อเฟย ตรงนั้นมีโรงน้ำชาอยู่ ไปน

บทที่ 432

หลงอี (2)

ไท่จื่อเฟยพลันนึกถึงเสื้อผ้าบุรุษที่อวี้จิ่นนำออกมาตากแดด บวกกับห้องนอนที่ปิดสนิทขององค์หญิงซิ่นหยาง

หรือว่า...องค์หญิงซิ่นหยางช่วยชีวิตเซียวลิ่วหลังกลับมา

หากเป็นเช่นนั้นก็อธิบายได้ไม่ยากว่าเพราะเหตุใดหนิงอ๋องกับไท่จื่อพลิกเมืองหลวงตามหาแล้วก็ยังไม่พบร่องรอยของเซียวลิ่วหลั

บทที่ 433

จิ้งคง

หลงอีทายาให้เซียวลิ่วหลังเหมือนแต่ก่อน ยาอันแรกไม่หายก็เปลี่ยนยาใหม่ ลองทาจนยาตัวสุดท้าย หลงอีก็เริ่มร้อนรน มือไม้พันกันยุ่งเหยิงไปหมด

ราวกับเขารับรู้ได้ว่าขาของเซียวลิวหลังไม่มีวันหายดี

องครักษ์หลงอิ่งร้องไห้ไม่เป็น

ทั้งยังไร้ความรู้สึก

แต่วินาทีนี้ กู้เจียวที่ยืนอยู่นอกป