บทที่ 431

ค้นพบ

ไท่จื่อเฟยหลับตาลง

เซียวลิ่วหลังอาจจะไม่ใช่เซียวเหิงจริงๆ ก็ได้

เซียวลิ่วหลังอาจจะไม่ได้รู้จักกับองค์หญิงซิ่นหยางจริงๆ ก็ได้

ในใจของไท่จื่อเฟยสับสนไปหมด

“ไท่จื่อเฟย” เสียงของอวี้จิ่นดึงไท่จื่อเฟยออกมาจากภวังค์

ไท่จื่อเฟยได้สติกลับมา ก่อนจะเอ่ยถามเสียงนอบน้อม “ใต้เท้าอวี้จ

บทที่ 432

หลงอี (1)

แม้จะบอกว่าหลังจากไท่จื่อเฟยออกจากเรือนถนนจูเชวี่ยแล้วก็มุ่งหน้ากลับไปยังวังบูรพาทันที ทว่าออกมาได้เพียงครึ่งทาง ล้อของรถม้าก็มาติดหล่ม

ถึงยามฤดูใบไม้ร่วงจะอากาศหนาวเล็กน้อย แต่ยามตะวันลอยเด่นเช่นนี้ ภายในห้องโดยสารนั้นร้อนอบอ้าวเหลือทน

“ไท่จื่อเฟย ตรงนั้นมีโรงน้ำชาอยู่ ไปน

บทที่ 432

หลงอี (2)

ไท่จื่อเฟยพลันนึกถึงเสื้อผ้าบุรุษที่อวี้จิ่นนำออกมาตากแดด บวกกับห้องนอนที่ปิดสนิทขององค์หญิงซิ่นหยาง

หรือว่า...องค์หญิงซิ่นหยางช่วยชีวิตเซียวลิ่วหลังกลับมา

หากเป็นเช่นนั้นก็อธิบายได้ไม่ยากว่าเพราะเหตุใดหนิงอ๋องกับไท่จื่อพลิกเมืองหลวงตามหาแล้วก็ยังไม่พบร่องรอยของเซียวลิ่วหลั