บทที่ 551 ถือหาง

ขอบหน้าต่างค่อนข้างสูง แต่เสี่ยวจิ้งคงเป็นเด็กฉลาด เขาจึงยกกระถางต้นไม้มาเหยียบปีน สองมือยันขอบหน้าต่างไว้ ขาน้อยสั้นป้อมข้างหนึ่งยกปีนขอบหน้าต่าง แล้วไถลลงมา

หวงฝู่เสียนมองเจ้าเห็ดน้อยอย่างรังเกียจ

ไม่รู้เลยสักนิดว่าตัวเองถูกเจ้าเห็ดน้อยน่ารังเกียจที่กำลังหมุนเปลี่ยนทิศทางนี่ ห

บทที่ 552 เจียวเจียวความแตก

หวงฝู่เสียนล้มลงกับพื้นด้วยสภาพที่เขาคิดว่าน่าขายหน้าเป็นที่สุด ทำให้ตอนที่เสี่ยวจิ้งคงไถลลงจากขอบหน้าต่างและต้องให้เขาช่วย จึงโดนเขาปฏิเสธอย่างไร้เยื่อใย

สองมือเขาจับที่พักแขนประคองตัว กลับขึ้นไปนั่งบนรถเข็นอย่างยากลำบาก

ไม่รู้ว่าโกรธหรืออายกันแน่ แก้มเขาจึงได้แดงเห่

บทที่ 553 คุณูปการ

หากว่ากันตามจริงแล้วจะโทษกู้เจียวก็คงไม่ได้

มนุษย์ล้วนมีปฏิกิริยาที่ไม่อาจควบคุมได้กันทั้งนั้น ได้คลุกคลีกับท่านเหล่าโหวจากชายแดนและระหว่างทางกลับเมืองหลวงมาหลายเดือน กู้เจียวเคยชินเป็นธรรมชาติ เห็นท่านเหล่าโหวเป็นต้องใส่หน้ากาก

ไม่สิ ยังเร็วไปที่จะสวม

ไม่สวมนางยังสามารถเป็น