บทที่ 411

อาเหิง (1)

ร่างของเซียวลิ่วหลังพลันเปลี่ยนเป็นแข็งทื่อ

เขาไม่ได้ยินเสียงนี้นานเท่าใดแล้วนะ ยิ่งได้ยินยิ่งรู้สึกราวกับหลุดเข้าไปอยู่ในโลกใบเก่า

แม้เขาจะไม่ได้หันไปมอง แต่ค่อนข้างมั่นใจว่าสายตาของนางกำลังจับจ้องมาที่เขาอยู่เป็นแน่

เขาไม่กล้าหันกลับไป แต่ก็มิอาจหันหลังให้นางในสภาพแ

บทที่ 411

อาเหิง (2)

ยามนี้ไม่มีใครอยู่ที่เรือน กู้เจียวออกไปตรวจนอกสถานที่ ส่วนแม่นางเหยาไปที่เรือนของฮูหยินโจว แม้ว่าพวกเขาจะอยู่ไม่ไกลนัก แต่จู่ๆ ฝนก็ตกหนัก ฮูหยินโจวจึงขอให้แม่นางเหยารอให้ฝนหยุดตกก่อนแล้วค่อยกลับ เพราะกลัวว่านางจะเกิดลื่นหกล้มระหว่างทาง

อวี้หย่าร์กับแม่นมฝางเองก็อยู่ที่นั่น

บทที่ 412

เราสามคน

ฝนกระหน่ำอย่างต่อเนื่อง

ถนนจูเชวี่ยถูกปกคลุมไปด้วยหมอกฝน

องค์หญิงซิ่นหยางอยู่ในสภาพสวมใส่ชุดนอน ราวกับเพิ่งลุกออกจากแท่นบรรทม

นั่งดูฝนพรำข้างหน้าต่าง

อวี้จิ่นเดินออกมาจากห้องจัดดอกไม้ เก็บร่ม ปัดน้ำฝนบนร่ม แล้วยื่นให้สาวใช้ตัวน้อยที่อยู่ข้างๆ จากนั้นนางก็หันหลังกลับเ