บทที่ 546 แม่ลูก

“องค์ชาย!”

เหลียนเอ๋อร์เปิดประตูเข้ามาในห้อง “เหตุใดถึงมานั่งริมหน้าต่างคนเดียวเพคะ ลมแรงนัก เดี๋ยวจะเป็นหวัดเอานะเพคะ!”

หวงฝู่เสียนจ้องมองไปที่ทิวทัศน์นอกหน้าต่าง ไม่เอ่ยตอบใดๆ 

เสี่ยวจิ้งคงออกจากห้องนี้ไปแล้ว และไม่มีแม้แต่ร่องรอยว่าเขาเคยมาที่นี่

เหลียนเอ๋อร์จึงรีบเดินไปป

บทที่ 547 อิจฉา

โชคดีที่ฉินกงกงเดินเข้ามาพอดี

“เสี่ยวเติ้ง เจ้ามาอยู่ตรงนี้ได้อย่างไร ข้าให้เจ้าแกะถั่วสมองอยู่มิใช่รึ” ฉินกงกงตำหนิขันทีน้อย ก่อนจะรีบหันไปถวายบังคมให้องค์หญิง “องค์หญิง เจ้าขันทีไร้ประโยชน์ผู้นี้ไม่ทันระวังจนเผลอเดินชนองค์หญิงใช่หรือไม่พ่ะย่ะค่ะ”

“ไม่หรอก เจ้านามว่าเสี่ยวเติ้งใ

บทที่ 548 สารภาพความจริง

เรื่องนี้พูดออกจากปากนางดูเหมือนง่าย แต่เอาเข้าจริงแล้วกลับยากมากทีเดียว

คนที่สูญเสียขาไปสองข้างคิดจะลุกขึ้นยืน จะต้องทำขาเทียมที่เหมาะกับตัวเอง ขาเทียมไม่ใช่สิ่งที่ยากที่สุด ที่ยากคือเบ้าของขาเทียม ในกล่องยาน้อยตอนนี้ไม่มีวัสดุที่เหมาะสมที่จะทำเบ้าของขาเทียมเลย

ส่วนทางเ