บทที่ 545 ไออุ่น

ฮ่องเต้และองค์หญิงหนิงอันมุ่งหน้าไปยังสระไท่เยี่ย และพวกเขาก็เจอกับร่างอาบเลือดของหวงฝู่เสียนบริเวณหลังภูเขาหิน

ภาพที่ฮ่องเต้ได้เห็น คงเป็นอะไรที่จะตราตรึงอยู่ในห้วงความทรงจำของเขาไปชั่วชีวิต ช่วงขาของหวงฝู่เสียนไร้ซึ่งผ้าที่คลุมไว้เหมือนทุกครั้ง กางเกงของเขาเต็มไปด้วยรอยเลือดพร้อ

บทที่ 546 แม่ลูก

“องค์ชาย!”

เหลียนเอ๋อร์เปิดประตูเข้ามาในห้อง “เหตุใดถึงมานั่งริมหน้าต่างคนเดียวเพคะ ลมแรงนัก เดี๋ยวจะเป็นหวัดเอานะเพคะ!”

หวงฝู่เสียนจ้องมองไปที่ทิวทัศน์นอกหน้าต่าง ไม่เอ่ยตอบใดๆ 

เสี่ยวจิ้งคงออกจากห้องนี้ไปแล้ว และไม่มีแม้แต่ร่องรอยว่าเขาเคยมาที่นี่

เหลียนเอ๋อร์จึงรีบเดินไปป

บทที่ 547 อิจฉา

โชคดีที่ฉินกงกงเดินเข้ามาพอดี

“เสี่ยวเติ้ง เจ้ามาอยู่ตรงนี้ได้อย่างไร ข้าให้เจ้าแกะถั่วสมองอยู่มิใช่รึ” ฉินกงกงตำหนิขันทีน้อย ก่อนจะรีบหันไปถวายบังคมให้องค์หญิง “องค์หญิง เจ้าขันทีไร้ประโยชน์ผู้นี้ไม่ทันระวังจนเผลอเดินชนองค์หญิงใช่หรือไม่พ่ะย่ะค่ะ”

“ไม่หรอก เจ้านามว่าเสี่ยวเติ้งใ