บทที่ 364

ป้อนยา

ผูกเชือกข้อมือเรียบร้อยแล้ว ทว่าเซียวลิ่วหลังยังคงไม่คลายมือนาง

ข้อมือขาวนวลของนางตกอยู่ในฝ่ามือตน สัมผัสเนียนนุ่มยากจะอธิบาย ทำเอาเขาทนไม่ไหวอยากจะลูบไล้ไปมาอย่างแผ่วเบา

ข้อมือเล็กขาวนวลเรียวบางดุจหิมะจุดไฟในทรวงของเขาให้ลุกโชน แผดเผาเสียจนเขาเลือดลมพลุ่งพล่านไปหมด

หากเป็นเ

บทที่ 365

เปิดโปงไท่เฟย

ริมฝีปากที่กำลังอ้าอยู่ค่อยๆ หุบลงมาอย่างไม่พอใจ เขาไม่อยากเห็นหน้าของนางมารร้ายผู้นี้เลยแม้แต่นิด แล้วนี่นางคิดจะทำอะไรกันแน่ ขนาดเสด็จแม่กำลังจะป้อนยาให้เขานางยังมีหน้ามาห้ามขนาดนี้ นี่กะจะไม่ไว้หน้ากันเลยหรือไร

จวงไทเฮายืดอกขึ้นด้วยท่าทีจองหอง ก่อนจะเอ่ยกับจิ้งไท่เฟย “

บทที่ 366

เจียวเจียวออกโรง (1)

กู้เจียวคือคนที่ถูกพ่อแม่แท้ๆ ทอดทิ้งให้อยู่ตัวคนเดียวมาแต่ไหนแต่ไร ดังนั้นในภาพจำของนางไม่มีความสัมพันธ์ใดที่อยู่ยงคงกระพัน ความเชื่อใจไม่ได้เกิดจากความสัมพันธ์อันแน่นแฟ้น

นางมองโลกด้วยมุมมองเรียบง่าย ไม่ขาวก็ดำ ดังนั้นความสัมพันธ์ที่แน่นแฟ้นสำหรับกู้เจียวล้วนเกิ