ตอน 471
ข้ามีสามีคือสมุหนายกใหญ่
บทที่ 351
หอบผ้าหนีตามกัน
เสี่ยวจิ้งคงกลับบ้านเอาตอนฟ้ามืด ยามก้าวเข้ามาเขาสูดหายใจลึก สงบสติอารมณ์ของตัวเอง จะให้เจียวเจียวเห็นสีหน้าเศร้าหมองที่เสียลูกคิดทองคำไปไม่ได้
เขาจิ้มลักยิ้มของตัวเอง เผยยิ้มบนใบหน้า ก่อนจะเดินเข้าในเรือนอย่างน่ารักน่าชัง
กู้เจียวผ่าฟืนและจัดระเบียบวัตถุดิบยาเรียบร้อ
ตอน 472
บทที่ 352
เปิดโปง
ท่านเหล่าโหวลงมือรวดเร็วนัก จิ้งไท่เฟยยังไม่ทันได้ตั้งตัว ก็ถูกพาตัวออกมาถึงหน้าประตูแล้ว
แน่นอนว่านั่นเป็นเพราะนางไม่คิดไม่ฝันว่าท่านเหล่าโหวจะทำอะไรแบบไม่มีปี่มีขลุ่ยเช่นนี้ นางเองไม่ทันได้ตั้งตัว
ส่วนที่มึนงงยิ่งกว่าคงเป็นฮ่องเต้
ฮ่องเต้มองท่านเหล่าโหวที่สวมชุดดำตระเวนรา
ตอน 473
บทที่ 353
อบอุ่นหัวใจ (1)
หากยังไม่เดินออกไปจากที่นั่น เขากลัวว่าตัวเองจะตัดหัวกู้เฉาเสียก่อน!
แม้เขาจะควรตายก็เถิด!
“ไท่เฟย...ไท่เฟย...”
แม่นมไช่ร้องเสียงตื่นตระหนก
ฮ่องเต้หันกลับมาในทันใด ก่อนจะเห็นจิ้งไท่เฟยที่ใบหน้าขาวซีด ร่างโงนเงนราวกับใบไม้ที่ร่วงโรยยามวสันตฤดู
นางหันไปมองฮ่องเต้