บทที่ 456 โทสะของฮองเฮา

เพื่อให้แผนการสำเร็จ นางจึงแยกกับหลงอี นางจำต้องดับไฟนั้นด้วยตัวเอง นางก็บาดเจ็บเช่นกัน จากนั้นก็แบกเซียวเหิงที่หมดสติออกไปจากกั๋วจื่อเจียน

เดิมนางคิดว่าเรื่องมาถึงขั้นนี้ก็จะจบลงแล้ว ไม่คิดว่าวันรุ่งขึ้นกั๋วจื่อเจียนจะมีข่าวลือออกมาว่าเซียวเหิงถูกเผาตาย

ทั้งๆ ที่เซียว

บทที่ 457 จำกันได้

“เหลวไหลอะไรของเจ้า! ใครเป็นอาเจ้า!” ซูกงกงดุเสียงต่ำ “อย่าคิดว่าหน้าตาเหมือนท่านโหวน้อยนิดหน่อยแล้วจะมีสิทธิ์มานับญาติมั่วซั่วเชียวนะ!”

หากคนในวังมาได้ยินวาจาพรรค์นี้เข้าได้จบเห่แน่

เซียวลิ่วหลังมองเซียวฮองเฮาที่หยุดฝีเท้าลง เซียวฮองเฮาไม่ได้หันกลับมา ลูกกระเดือกเขาขยับไหว

บทที่ 458 อวดดี

กำหนดตัดสินโทษของหนิงอ๋องเกิดขึ้นในเดือนเก้า ปลดฐานันดรองค์ชายออก และลดระดับลงไปเป็นสามัญชน เพียงแต่ไม่ได้เนรเทศ แต่หาคฤหาสน์นอกเมืองหลวงให้แห่งหนึ่ง เรียกได้ว่าเป็นการคุมขังอีกรูปแบบหนึ่ง

นี่เป็นผลลัพธ์หลังจากที่จวงไทเฮาทรงมีเมตตา หากราชครูจวงที่เป็นตาคิดถึงเขาจริงๆ ก็ยังไปเยี่ย