ตอน 456
ข้ามีสามีคือสมุหนายกใหญ่
บทที่ 341
พรสวรรค์ (1)
ขอทานชราแทบจะกระอักเลือดออกมา
เด็กสมัยนี้อารมณ์ร้อนเหมือนกันหมดหรือไร
ขอทานชราถลกแขนเสื้อขึ้น “มีปัญญาเจ้าก็มาเล่นกับข้าสักตาสิ! ข้าจะอ่อนข้อให้เจ้าเล่นก่อนเก้าตาเลย! หากเจ้าชนะข้าได้...ช่างเถอะ ไม่ต้องชนะข้าหรอก เสมอกันกับข้าได้จะนับว่าเจ้าชนะ! แล้วข้าจะให้เจ้าสิบตำลึงเ
ตอน 457
บทที่ 341
พรสวรรค์ (2)
กู้เจียวแกะซองจดหมายออก
“ถึง จิ้งคง...จิ้งคง สบายดีหรือไม่ ข้าพี่หมิงเอง เจ้าจำข้าได้หรือไม่ ไปแคว้นเจาครานั้นได้รับข้อคิดมากมาย ข้ามีความสุขจนไม่อยากกลับ พอกลับไปแล้วก็เอาแต่คิดถึงเจ้ากับน้องอวี้ พวกเจ้าสองคนสบายดีหรือไม่”
เด็กน้อยเขียนจดหมายกลับไม่ได้เป็นภาษาพูดทั้งหมด
ตอน 458
บทที่ 342
ใกล้ชิด (1)
ตกกลางคืน เสี่ยวจิ้งคงเขียนจดหมายรำพึงรำพันถึงท่านพี่หมิงเอ๋อร์ของเขา ก่อนจะเหน็บจดหมายนั่นไว้ที่แผงคอของเจ้าเสี่ยวจิ่ว แล้วอุ้มมันไปหากู้เจียว “เจียวเจียว ดูนี่สิ!”
เสี่ยวจิ้งคงจะใช้เสี่ยวจิ่วส่งจดหมายให้ท่านพี่หมิงเอ๋อร์!
กู้เจียวหัวเราะชอบใจพลางเอามือลูบหัวเจ้าตัวเล็ก