บทที่ 320

หึงหวง

“ช่างเถอะน่า เจ้าจะไปทะเลาะอะไรกับขอทานแก่ๆ เล่า เขาดูเหมือนคนบ้าจะตาย” ชายหนุ่มอีกคนดึงแขนเสื้อของบัณฑิตหนุ่ม

ดูเผินๆ เหมือนว่าจะโน้มน้าวไม่ให้สนใจ แต่อันที่จริงแล้ว เป็นการเยาะเย้ยขอทานชราทางอ้อม

กับแค่ยาจกขอข้าวกิน จะไปรู้เรื่องอะไร

นึกหรือว่าขอทานแบบนี้จะมารู้เรื่องอะไร

บทที่ 321

ยามสอง

ขันทีรีบทำตามคำสั่งของฉินกงกง พาตัวหัวหน้าข้าหลวงจางมายังตำหนักเหรินโซ่ว

เซียวลิ่วหลังยืนรอนางที่ด้านหน้าตำหนัก

นางข้าหลวงจางหรือหัวหน้าจางเป็นคนเก่าคนแก่ที่ทำงานในวังหลังมานาน ที่จริงในวังมีกฎอยู่ว่าหากนางข้าหลวงทำงานครบยี่สิบห้าปีแล้วสามารถออกนอกวังได้ หากไม่ต้องการ ก็สามารถ

บทที่ 322

ความจริงเปิดเผย (1)

ภายในตำหนักเหรินโซ่ว จวงไทเฮากำลังจัดการบัญชีที่สะสมในช่วงหลายวันที่ผ่านมา

เมื่ออายุอานามมากขึ้น หลังจากป่วยหนักครั้งใหญ่จึงใช้เวลานานกว่าจะหายดีดังเดิม ในที่สุดยามนี้นางก็รู้ซึ้งยิ่งกว่าเดิมแล้วว่าการพักฟื้นในชนบทแต่ก่อนนั้นลำบากเพียงใด

โรคเรื้อนไม่เหมือนไข้หวัดท