บทที่ 319

ลงมือ

เป็นอีกครั้งที่เซวียนผิงโหวต้องมารู้สึกช้ำใน

เด็กสมัยนี้ชักจะปีนเกลียวใหญ่แล้วนะ!

เซวียนผิงโหวเอามือกุมหน้าอก

เขาคือเซวียนผิงโหวผู้ไม่เกรงกลัวสิ่งใด ผู้ยิ่งใหญ่ศัตรูยอมสยบ แต่ไฉนพอมาอยู่ต่อหน้าเจ้าเด็กตัวกะเปี๊ยกนี่เขาถึงได้กลายเป็นหมาหัวเน่ากันนะ

และเป็นอีกครั้งที่เซวียน

บทที่ 320

หึงหวง

“ช่างเถอะน่า เจ้าจะไปทะเลาะอะไรกับขอทานแก่ๆ เล่า เขาดูเหมือนคนบ้าจะตาย” ชายหนุ่มอีกคนดึงแขนเสื้อของบัณฑิตหนุ่ม

ดูเผินๆ เหมือนว่าจะโน้มน้าวไม่ให้สนใจ แต่อันที่จริงแล้ว เป็นการเยาะเย้ยขอทานชราทางอ้อม

กับแค่ยาจกขอข้าวกิน จะไปรู้เรื่องอะไร

นึกหรือว่าขอทานแบบนี้จะมารู้เรื่องอะไร

บทที่ 321

ยามสอง

ขันทีรีบทำตามคำสั่งของฉินกงกง พาตัวหัวหน้าข้าหลวงจางมายังตำหนักเหรินโซ่ว

เซียวลิ่วหลังยืนรอนางที่ด้านหน้าตำหนัก

นางข้าหลวงจางหรือหัวหน้าจางเป็นคนเก่าคนแก่ที่ทำงานในวังหลังมานาน ที่จริงในวังมีกฎอยู่ว่าหากนางข้าหลวงทำงานครบยี่สิบห้าปีแล้วสามารถออกนอกวังได้ หากไม่ต้องการ ก็สามารถ