บทที่ 285

ความจริง

ห้องมืดมิดไร้แสงใด กลิ่นยาเส้นอ่อนๆ แผ่ออกจากกระถางกำยาน

ถังหมิงถูกพันไว้ทั้งตัวราวกับบ๊ะจ่าง ทั้งทรมานและเจ็บปวดจึงสลบไป ไม่รู้สึกเลยสักนิดว่ามีเงามืดร่างหนึ่งกำลังค่อยๆ คืบคลานเข้ามาใกล้ตนอย่างเงียบเชียบ

เงามืดนั้นเดินมาหยุดอยู่หน้าเตียง ก่อนจะชูกริชในมือขึ้น ประกายกริชเย็

บทที่ 286

ไทเฮาเสด็จ! (1)

ไม่ว่าอย่างไรฮูหยินใหญ่ถังก็เป็นสตรีออกเรือนที่ขลุกอยู่แต่ในจวน ไม่ได้มักใหญ่ใฝ่สูงหรือทะเยอะทะยานอะไร ถูกถังเย่ว์ซานสงสัยเช่นนี้ จึงน้อยอกน้อยใจขึ้นมาอยู่เนืองๆ นางแย้งขึ้นอย่างอดไม่ได้ว่า “ข้าเปล่า...ข้าไม่ได้จะฆ่าหมิงเอ๋อร์...”

“กริชเล่มนั้น...” ถังเย่ว์ซานเบนสายตาตก

บทที่ 286

ไทเฮาเสด็จ! (2)

วิชาตัวเบาของกู้เฉิงเฟิงนับว่าไม่เลว แต่ยอดฝีมือในจวนเหล่านั้นก็ไม่ใช่ไก่กา โดยเฉพาะยามนี้ที่พวกเขาพกธนูมาด้วย

ทหารเหล็กของจวนเซวียนผิงโหวและมือธนูของจวนหยวนไซว่ล้วนเป็นที่เลื่องชื่อในหกแคว้น

ธนูแกร่งถูกง้างเป็นทิวแถว ลูกธนูหวีดหวิวร่ำร้องเต็มผืนฟ้า ถนนหนทางเต็มไปด้วย