บทที่ 364 ป้อนยา

ผูกเชือกข้อมือเรียบร้อยแล้ว ทว่าเซียวลิ่วหลังยังคงไม่คลายมือนาง

ข้อมือขาวนวลของนางตกอยู่ในฝ่ามือตน สัมผัสเนียนนุ่มยากจะอธิบาย ทำเอาเขาทนไม่ไหวอยากจะลูบไล้ไปมาอย่างแผ่วเบา

ข้อมือเล็กขาวนวลเรียวบางดุจหิมะจุดไฟในทรวงของเขาให้ลุกโชน แผดเผาเสียจนเขาเลือดลมพลุ่งพล่านไปหมด

หากเป็นเมื

บทที่ 365 เปิดโปงไท่เฟย

ริมฝีปากที่กำลังอ้าอยู่ค่อยๆ หุบลงมาอย่างไม่พอใจ เขาไม่อยากเห็นหน้าของนางมารร้ายผู้นี้เลยแม้แต่นิด แล้วนี่นางคิดจะทำอะไรกันแน่ ขนาดเสด็จแม่กำลังจะป้อนยาให้เขานางยังมีหน้ามาห้ามขนาดนี้ นี่กะจะไม่ไว้หน้ากันเลยหรือไร

จวงไทเฮายืดอกขึ้นด้วยท่าทีจองหอง ก่อนจะเอ่ยกับจิ้งไท่เฟย “เอ

บทที่ 366 เจียวเจียวออกโรง (2)

"ยารึ" กู้เฉิงเฟิงปราดตามองกู้เจียวขึ้นและลง "เจ้าเองก็เป็นหมอ แล้วยังจะมาขโมยยาของคนอื่นทำไมกัน"

“สรุปจะเข้าหรือไม่เข้า” กู้เจียวเริ่มรำคาญ

“ก็ข้าเองไม่เคยลอง….” กู้เฉิงเฟิงยังไม่เคยมาที่วังหลวงเลยสักครั้ง ไหนจะองครักษ์หลงอิ่งที่ซ่อนตัวอยู่ในนี้

ไม่มีใครสู้พวกนั