บทที่ 35 พานพบ

กู้เจียวสะพายตะกร้ามุ่งหน้าไปยังอีกฝั่งของภูเขา

วัดนั้นแม้จะอยู่บริเวณไหล่เขา แต่เส้นทางนั้นไม่ง่ายเลย ระหว่างทางมีช่วงที่ไม่มีบันได เป็นกองหิมะทั้งหมด แต่โชคก็ยังเข้าข้างกู้เจียวที่พานางมาถึงตรงนี้ได้ ด้วยความที่นางเคยปีนเขาและออกกำลังกายอย่างหนัก ทำให้นางไม่ถอดใจไปก่อน

ฝีเท้าของ

บทที่ 36 ปานแดง

ฮูหยินชี้ไปทางเตียงเตา พลางยิ้มให้ “นั่งคุยเถิด”

กู้เจียวหย่อนตัวนั่งลงบนเตียงเตา ทั้งสองอยู่ห่างกันแค่โต๊ะเล็กกั้น ขนมหน้าตาน่าทานวางเรียงอยู่บนนั้น

ฮูหยินเลื่อนขนมไปทางกู้เจียว “คงหิวแล้วสินะ กินก่อนสิ ประเดี๋ยวข้าววัดก็มาแล้ว”

“เจ้าค่ะ” กู้เจียวเดินทางมาตั้งไกลคงไม่แปลกที่จะ

บทที่ 37 ผ่าตัด

คนโบราณชอบฟังละคร เพราะนอกเหนือจากนั้นแล้วไม่มีอะไรที่พวกเขาทำได้ไปมากกว่านี้ โดยเฉพาะสตรี

ยิ่งอยู่ในชนบทแล้ว การฟังละครเป็นเรื่องยากยิ่ง โรงละครที่อยู่ใกล้ที่สุดก็คือในเมือง แน่นอนว่าต้องเสียสตางค์จำนวนมากถึงจะเข้าไปชมได้ ซึ่งชาวบ้านอย่างพวกเขาจ่ายไม่ไหวอยู่แล้ว

แม้ว่าหญิงชราจะ