บทที่ 320 หึงหวง

“ช่างเถอะน่า เจ้าจะไปทะเลาะอะไรกับขอทานแก่ๆ เล่า เขาดูเหมือนคนบ้าจะตาย” ชายหนุ่มอีกคนดึงแขนเสื้อของบัณฑิตหนุ่ม

ดูเผินๆ เหมือนว่าจะโน้มน้าวไม่ให้สนใจ แต่อันที่จริงแล้ว เป็นการเยาะเย้ยขอทานชราทางอ้อม

กับแค่ยาจกขอข้าวกิน จะไปรู้เรื่องอะไร

นึกหรือว่าขอทานแบบนี้จะมารู้เรื่องอะไรเก

บทที่ 321 ยามสอง

ขันทีรีบทำตามคำสั่งของฉินกงกง พาตัวหัวหน้าข้าหลวงจางมายังตำหนักเหรินโซ่ว

เซียวลิ่วหลังยืนรอนางที่ด้านหน้าตำหนัก

นางข้าหลวงจางหรือหัวหน้าจางเป็นคนเก่าคนแก่ที่ทำงานในวังหลังมานาน ที่จริงในวังมีกฎอยู่ว่าหากนางข้าหลวงทำงานครบยี่สิบห้าปีแล้วสามารถออกนอกวังได้ หากไม่ต้องการ ก็สามารถอย

บทที่ 322 ความจริงเปิดเผย (3)

“เจ้ามาทำอะไร” จวงไทเฮาพลิกเปิดหน้าบัญชี ถามอย่างไม่แยแส

“ผ่านมาพ่ะย่ะค่ะ” เซียวลิ่วหลังตอบ

สองคนนี้ทำราวกับว่าหากอธิบายออกไปสักประโยคคงขาดใจตายเอาได้ จึงไม่มีใครยอมเอ่ยปากพูดก่อน

“กระหม่อมขอทูลลา”

อันที่จริงก็ไม่ได้เป็นอะไรมากสินะ เขาแค่แวะมาเยี่ยมก็เท่านั้น