บทที่ 318 รุ่งโรจน์

ณ วังหลวงใต้แสงจันทร์

ไท่จื่อเฟยนั่งบนพระที่นั่งไม้ที่ส่งกลิ่นหอม เบื้องหน้าของนางคือโต๊ะยาวที่มีกระดานหมากวางอยู่

ไท่จื่อเฟยมิใช่คนที่ชอบอะไรหวือหวาเท่าใดนัก ในวันสบายๆ ของนางมักจะชอบอยู่เฉยๆ เว้นเสียแต่เวลาที่ฉินฉู่อวี้มาเล่นด้วย แต่ด้วยความที่ช่วงนี้ฉินฉู่อวี้ย้ายไปอยู่ท

บทที่ 319 ลงมือ

เป็นอีกครั้งที่เซวียนผิงโหวต้องมารู้สึกช้ำใน

เด็กสมัยนี้ชักจะปีนเกลียวใหญ่แล้วนะ!

เซวียนผิงโหวเอามือกุมหน้าอก

เขาคือเซวียนผิงโหวผู้ไม่เกรงกลัวสิ่งใด ผู้ยิ่งใหญ่ศัตรูยอมสยบ แต่ไฉนพอมาอยู่ต่อหน้าเจ้าเด็กตัวกะเปี๊ยกนี่เขาถึงได้กลายเป็นหมาหัวเน่ากันนะ

และเป็นอีกครั้งที่เซวียนผิ

บทที่ 320 หึงหวง

“ช่างเถอะน่า เจ้าจะไปทะเลาะอะไรกับขอทานแก่ๆ เล่า เขาดูเหมือนคนบ้าจะตาย” ชายหนุ่มอีกคนดึงแขนเสื้อของบัณฑิตหนุ่ม

ดูเผินๆ เหมือนว่าจะโน้มน้าวไม่ให้สนใจ แต่อันที่จริงแล้ว เป็นการเยาะเย้ยขอทานชราทางอ้อม

กับแค่ยาจกขอข้าวกิน จะไปรู้เรื่องอะไร

นึกหรือว่าขอทานแบบนี้จะมารู้เรื่องอะไรเก