บทที่ 30 ร่วมห้อง

ครั้งนี้เซียวลิ่วหลังยังไม่ทันได้ก้าวเข้าประตูหอสมุดเสียด้วยซ้ำก็ถูกคนงานของหุยชุนถังรับตัวไป จากนั้นก็มาถึงหุยชุนถังเพื่อรับยา ตลอดทางกลับไปยังหุยชุนถังมีพยานรู้เห็น ย่อมไม่มีใครสงสัยเขาอยู่แล้ว

ทว่ากู้ต้าซุ่นนั้นต่างออกไป มีคนเห็นกับตาว่าเขาเดินขึ้นชั้นสองไป และทรัพย์สินที่

บทที่ 31 เคียงหมอน

พอได้ยินว่าเหลือห้องสุดท้ายเพียงห้องเดียว ทั้งสองคนก็นิ่งไป

คนงานมองทั้งสองคนอย่างสงสัย “ท่านทั้งสองลังเลอะไรอยู่หรือ ข้าบอกแล้วอย่างไรเล่า

ช่วงใกล้สินปีแบบนี้ โรงเตี๊ยมที่ไหนก็คึกคักกันทั้งนั้น บวกกับวันนี้จู่ๆ ก็มีหิมะตกหนักอีก พ่อค้าต่างถิ่นต่างหยุดพักที่หมู่บ้านเรา หากท่า

บทที่ 32 โอบกอด

กู้เจียวในชาติก่อนไม่เคยร่วมเตียงเคียงหมอนกับใคร แม้แต่เพื่อนร่วมหอพักผู้หญิงก็ไม่เคยเหมือนกัน เดิมทีคิดว่าจะนอนไม่หลับ แต่เพียงไม่นานก็หลับไปพร้อมกับบรรยากาศอันแสนสงบ

นางหลับไปแล้ว แต่เซียวลิ่วหลังกลับยังหลับไม่ลง

เขามองกู้เจียวที่นอนอยู่ข้างกายตนเอง ละอองหิมะจากนอกหน้าต่างปลิวเ