บทที่ 240

สามรุมหนึ่ง (2)

เมื่อพ้นเขตวัง

ไท่จื่อและไท่จื่อเฟยขึ้นรถม้ามุ่งหน้ากลับพระตำหนัก

ไท่จื่อเฟยกลับมาอยู่ในสภาพสำรวมอีกครั้ง

ไท่จื่อถอนหายใจ

“ฝ่าบาท ทรงคิดเรื่องอันใดหรือเพคะ” ไท่จื่อเฟยเห็นดังนั้นจึงเอ่ยปากถาม

“ข้ากำลังคิดว่า…เมื่อก่อน เจ้าก็เคยเล่นสนุกแบบนี้กับอาเหิงหรือไม่นะ” ไ

บทที่ 241

รักของพ่อเท่าภูผา

รอยยิ้มของไท่จื่อเฟยเริ่มเจื่อนลง

เรื่องราวนั้นเริ่มขึ้นจากตอนที่พวกเขากำลังเล่นปิดตาไล่จับกัน

ซึ่งองค์ชายหมิงเอ๋อร์เป็นคนต้นคิด เพราะเขาเคยเห็นท่านปู่ละเล่น้แบบนี้กับเหล่าพระสนม แล้วเขาก็จำมาอีกที

ทั้งสี่คนโอน้อยออกว่าใครจะได้ปิดตาคนแรก ผลก็คือฉินฉู่อวี้ได้ไป

จ

บทที่ 242

ใช่ลูกเราหรือไม่ (1)

อวี้ชินอ๋องเฟยกำลังรออยู่ในห้องอย่างกระวนกระวาย นางเดินวนไปมา ด้วยความประหม่า

ใจก็หนึ่งรู้สึกว่าเด็กคนนั้นจะต้องใช่ลูกของนางแน่ๆ แต่อีกใจหนึ่งก็กังวลว่าถ้าไม่ใช่แล้วจะเกิดอะไรขึ้น

แล้วก็ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานแค่ไหน จนท้องฟ้ามืดสนิท โคมไฟถูกแขวนไว้ที่ระเบียงรวมถึ