บทที่ 239

เจ้าหนู

นางอดใจเดินไปหาไม่ได้ ก่อนเอ่ยขึ้นเบาๆ ด้านหลังเจ้าเด็กน้อยว่า “เจ้าหนู พ่อแม่ไปไหนหรือ”

เจ้าหนูอย่างนั้นรึ

เสี่ยวจิ้งคงที่ไม่เคยมีใครเรียกเช่นนี้มาก่อน ร่างน้อยๆ จึงสั่นสะท้าน หันหน้ากลับมามองรอบกายอย่างงุนงง แล้วมองอีกฝ่ายอย่างน่าเอ็นดู “เจ้าเรียก...ข้ารึ”

เหมือนว่าตรงนี้

บทที่ 240

สามรุมหนึ่ง (1)

อวี้ชินอ๋องรู้ดีว่าที่ผ่านมาเขาทำให้นางลำบากมามากแค่ไหน เหตุการณ์ครั้งนั้น แม้พี่ชายของเขาจะลั่นวาจาว่าจะพลีชีพเพื่อสงคราม แต่หารู้ไหมว่า ก่อนหน้านั้นเขาได้กระทำบาปครั้งใหญ่เอาไว้ เป็นบาปที่ต่อให้ตายไปแล้วก็ไม่มีทางลบล้างได้ ท่านเจ้าแคว้นหรือก็คือบิดาของพวกเขา พอรู้เรื่อ

บทที่ 240

สามรุมหนึ่ง (2)

เมื่อพ้นเขตวัง

ไท่จื่อและไท่จื่อเฟยขึ้นรถม้ามุ่งหน้ากลับพระตำหนัก

ไท่จื่อเฟยกลับมาอยู่ในสภาพสำรวมอีกครั้ง

ไท่จื่อถอนหายใจ

“ฝ่าบาท ทรงคิดเรื่องอันใดหรือเพคะ” ไท่จื่อเฟยเห็นดังนั้นจึงเอ่ยปากถาม

“ข้ากำลังคิดว่า…เมื่อก่อน เจ้าก็เคยเล่นสนุกแบบนี้กับอาเหิงหรือไม่นะ” ไ