บทที่ 286 ไทเฮาเสด็จ! (2)

วิชาตัวเบาของกู้เฉิงเฟิงนับว่าไม่เลว แต่ยอดฝีมือในจวนเหล่านั้นก็ไม่ใช่ไก่กา โดยเฉพาะยามนี้ที่พวกเขาพกธนูมาด้วย

ทหารเหล็กของจวนเซวียนผิงโหวและมือธนูของจวนหยวนไซว่ล้วนเป็นที่เลื่องชื่อในหกแคว้น

ธนูแกร่งถูกง้างเป็นทิวแถว ลูกธนูหวีดหวิวร่ำร้องเต็มผืนฟ้า ถนนหนทางเต็มไปด้วยห่

บทที่ 287 โอ๋เจียวเจียว

เหตุใดไทเฮาถึงเสด็จออกนอกวังเอาเวลานี้

ถังเย่ว์ซานเป็นคนหูดีมาก แต่กระนั้นก็ยังสงสัยว่าตนเองหูฝาดไปหรือไม่ เขาเหลียวไปมองประตูวังหลวง แล้วก็เห็นเกี่ยวหงส์ทองของไทเฮาเปล่งประกายท่ามกลางราตรีอันมืดมิดเข้าจริงๆ

“ทุกคนหยุดเดี๋ยวนี้!” เขาตะโกนลั่น

มือธนูรีบลดคันศรลงในทันใด

บทที่ 288 ไทเฮาออกโรง (3)

เขานิ่งงันไปอย่างไม่เชื่อหูตัวเอง ทันใดนั้นก็ก้าวเดินเข้าไปใกล้แล้วถีบเติ้งเกอร์จนกระเด็นไปอีกทาง “สารเลว! เจ้าเป็นใครถึงได้กล้าดูหมิ่นหมิงเอ๋อร์เช่นนี้!”

จวงไทเฮาขมวดคิ้ว

ฉินกงกงรีบเอ่ยเสียงขรึม “ใต้เท้าถัง ต่อหน้าพระพักตร์ไทเฮาอย่าได้ทำกิริยาหยาบช้าเช่นนี้!”

ถังเย่ว