บทที่ 247 ผู้กล้า

หมิงเอ๋อร์ที่โดนฝ่ามือหนักของชายคนนั้นตบเข้าจนเกิดอาการมึนงง ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยฟกช้ำ

เสี่ยวจิ้งคงควักกระเป๋ากางเกงแล้วคว้าลูกอมขึ้นมายัดใส่ปากหมิงเอ๋อร์ “กินนี่สิ เจียวเจียวบอกว่ากินน้ำตาลแล้วจะมีแรง”

“ขะ ขอ ขอโทษด้วย…” หมิงเอ๋อร์เอ่ยอย่างอ่อนแรง

“เจ้าว่าอย่างไรนะ” เ

บทที่ 248 สิ้นสุด (2)

“ถ้าเจ้ามีโอกาสไปเที่ยวแคว้นเหลียง อย่าลืมมาหาข้าที่จวนอ๋องล่ะ ข้าจะพาเจ้ากินของอร่อย!”

ตั้งแต่ที่หมิงเอ๋อร์รู้ว่าเสี่ยวจิ้งคงเป็นเด็กกินไม่เลือก ก็เลยมองว่าเสี่ยวจิ้งคงเป็นพวกบ้าอาหาร

เสี่ยวจิ้งคงนึกในใจ ที่จริงแล้วคนที่กินไม่เลือกมากที่สุดน่าจะเป็นท่านย่ามากกว่า

“นี

บทที่ 249 พาพ่อซวย

ท่านโหวกู้จะเรียกเช่นนั้นได้อย่างไร!

เจ้าหนุ่มนี่อายุเท่าไหร่กันเชียว ต่อให้ไม่สวมหน้ากาก แต่แววตาและท่วงท่ากิริยาไปจนถึงรูปร่างก็สามารถบ่งบอกอายุของเขาได้อย่างชัดเจน น่าจะอายุรุ่นราวคราวเดียวกับเหยี่ยนเอ๋อร์ด้วยซ้ำ!

แล้วจะให้เขาเรียกอีกฝ่ายว่าพ่อได้อย่างไรกัน!

ท่านพ