บทที่ 217 หึงหวง

ก่อนที่รุ่ยอ๋องเฟยจะออกเรือนนั้น นางมีสหายมากมาย ทว่าหลังจากแต่งงานแล้วต่างฝ่ายต่างห่างเหิน นางเป็นถึงไท่จื่อเฟย สหายเหล่านั้นจึงไม่เห็นนางเป็นเหมือนดั่งพี่สาวน้องสาวธรรมดาอีกต่อไป

แม่นางกู้ช่างดีแท้

ไม่ปฏิบัติต่อนางด้วยความเกรงกลัวหรือห่างเหินเพียงเพราะนางเป็นไท่จื่อเฟย

อันที

บทที่ 218 ณ ที่เกิดเหตุ

“อ้าว เจ้ามาแล้วหรือ” ขณะที่กู้เจียวลุกยืนขึ้นก็เห็นเซี่ยวลิ่วหลัง นางหอบกล่องยาใบน้อยพลางเดินไปหาเขา ไม่เหลือสายตาไปมองอันจวิ้นอ๋องแม้แต่นิด

อันจวิ้นอ๋องหัวเราะเยาะให้กับตัวเอง มองดูฝ่ามือยุ่มย่ามไม่เข้าเรื่องที่ตนยื่นออกไป

เขารู้ดีอยู่แก่ใจว่านางนั้นหลบทัน

เพียงแต่ว่า

บทที่ 219 ปู่ (2)

จากนั้นเซียวลิ่วหลังจึงพบว่าเป็นเพียงแค่ความฝัน

เขาไม่ได้กลับไปที่จวน เขายังอยู่ในบ้านที่อยู่ที่ในตรอกปี้สุ่ย ข้างกายมีเสี่ยวจิ้งคงที่นอนกรนคร่อกอยู่ซ้ำยังนอนกางแข้งกางขา แถมขาข้างหนึ่งก็ยังมาพาดอยู่บนอกเขาด้วย

มิน่า เขาจึงรู้สึกอึดอัดในฝันถึงเพียงนั้น เพราะโดนเจ้าหนูนี่ใช้เท้า