บทที่ 166

บุตรชายของเขา

“ขอบคุณท่านพี่เซียวมากที่ช่วยข้า ในที่สุด ข้าก็จะได้ฉลองปีใหม่อย่างสบายใจเสียที! แล้วข้าจะใช้บริการอีกนะ” เป็นเสียงของบัณฑิตของกั๋วจื่อเจียนที่กำลังยืนส่งเซียวลิ่วหลังที่หน้าประตูเรือน

เขาเป็นเพื่อนร่วมชั้นของเฝิงหลิน อายุน้อยกว่าเซียวลิ่วหลังหนึ่งปี สอบเข้าได้ด้วยการ

บทที่ 167

.1 ช่วยเหลือ (1)

“ตอนนี้องครักษ์ยังไม่กล้าลงมือทำอะไร กำลังส่งคนมาที่จวนของเราเพื่อสอบสวนท่านขอรับ”

ผู้ดูแลหลิวไม่รู้จะรับมืออย่างไร

ก่อเรื่องคราวนี้ไปกระตุกหนวดเซวียนผิงโหวเข้าแล้ว บัณฑิตคนใดถึงได้สามหาวเช่นนี้ ถึงได้กล้าสาปแช่งเซวียนผิวโหวว่าถูกดินกลบหน้าเชียวหรือ

ไม่กลัวว่า

บทที่ 167

.2 ช่วยเหลือ (2)

เถ้าแก่รองนั่งลงบนเก้าอี้ตรงข้ามเตียง มือข้างหนึ่งวางบนโต๊ะ พลางมองเขาอย่างผ่อนคลาย “เป็นอะไรไป จะให้ข้าป้อนเจ้าหรือ”

เฟยซวงมองยาบนตู้หลังเตี้ย แต่ไม่เอื้อมมือออกไปหยิบในทันที

เถ้าแก่รองเอ่ยออกมาอีกครั้ง “วางใจเถิด ไม่ใช่ยาพิษ ข้าไม่มีทางทำลายชื่อเสียงตัวเองให้เส