บทที่ 159

เยี่ยมบ้านเก่า

ในเมื่อนางเอ่ยเช่นนั้น แม่นางเหยาเองก็มิอาจไปบังคับอะไรนางได้

วันต่อมา แม่นางเหยามารอกู้เหยี่ยนและกู้เจียวที่หน้าตรอกปี้สุ่ย

เสี่ยวจิ้งคงเองก็อยากไปด้วย

ไหนๆ ก็ได้หยุดเรียนแล้ว แน่นอนว่าเขาอยากอยู่ใกล้ๆ กู้เจียว

แม่นางเหยามองเสี่ยวจิ้งคงเหมือนเป็นลูกตัวเองมา

บทที่ 160

.1 เปิดเผย (1)

กู้เหยี่ยนหน้าดำคร่ำเครียดหย่อนตัวนั่งลงข้างๆ กู้เจียว

“โมโหรึ” กู้เจียวยิ้มให้เขาแล้วเอ่ยถาม

“แล้วเจ้าล่ะ ไม่โมโหบ้างหรือ” กู้เหยี่ยนเอ่ยย้อนอย่างไม่สบอารมณ์

ถามไปก็เหมือนกับไม่ได้ถาม นางโกรธหรือไม่ไยเขาจะไม่รู้

จิ้งคงยังเด็กนัก ยังไม่เข้าใจเรื่องซับซ้อนเช่น

บทที่ 160

.2 เปิดเผย (2)

แม่นางเฮ่อเอ่ยต่ออย่างเคอะเขิน “ท่านชายรองก็ได้…ท่านชายสามก็ดี…ท่านชายสามก็ได้ไหม”

แม่นางเหยาเอ่ยเสียงแข็ง “เจ้ามีสิทธิ์อะไรมาทำเป็นเลือกท่านชายของจวนติ้งอันโหว”

ไม่ใช่ว่าแม่นางเหยาพูดปกป้องท่านชายสามคนนั้นแต่อย่างใด แต่เป็นเพราะเดิมทีทั้งสองตระกูลไม่ได้สมน้ำสมเนื้