บทที่ 140

กระแทกใส่!

ยามปกติเหล่าฮูหยินกู้จะให้คนยกดอกโบตั๋นออกมาให้นางชื่นชม และมีเพียงวันที่อากาศเหน็บหนาวเกินไปเท่านั้นที่นางจะไปห้องบุปผาด้วยตัวเอง

จากเรือนซงเฮ่อไปถึงห้องบุปผาความจริงแล้วห่างกันอยู่ระยะหนึ่งทีเดียว แต่นางนั่งเกี้ยวไป ลมพัดไม่โดน ฝนตกไม่เปียก แถมยังสบายอีกด้วย

เพียงไม

บทที่ 141

เป็นแม่ต้องเข้มแข็ง

พอคายออกมาแล้วอนุหลิงก็ดูเหมือนจะได้สติกลับมา นางแย้มยิ้มแหย ใช้ผ้าเช็ดหน้าปิดปากแล้วเอ่ย “ข้าแพ้เกสรดอกไม้น่ะ”

กู้ฉังชิงสีหน้าไม่เปลี่ยน “อนุแพ้เกสรดอกไม้เหตุใดไม่บอกแต่แรกเล่า ถ้าอย่างนั้นคงไม่ให้อนุไปดูแลห้องบุปผาแทนท่านย่าหรอก”

อนุหลิงอ้าปากพะงาบๆ จู่ๆ ก

บทที่ 142

รู้ความจริง

ทุกคนที่รู้จักมักคุ้นกับแม่นางเหยาต่างมั่นใจว่าแม่นางเหยาไม่มีทางทำเรื่องหยาบช้าเช่นนี้แน่นอน

แม่นางเหยามีอาการซึมเศร้าและควบคุมอารมณ์ตัวเองไม่ได้ เกิดวันใดปะทุขึ้นมา ก็เป็นไปได้ที่นางจะเสียศูนย์

แต่สภาพของแม่เหยาในตอนนี้กลับดูมีสติสัมปชัญญะและดูชัดเจนมาก ทั้งอารมณ์ก