บทที่ 146 สาแก่ใจนัก

สองแม่ลูกจ้องเขม็งไปที่ซองยาประหลาด ไม่รู้ว่ามันคืออะไร

“นี่คืออะไรรึ” แม่นางเหยาถาม

หญิงชราทำท่าเอี้ยวตัวก่อนจะหย่อนก้นลงบนเก้าอี้ “ยาเบื่อหนู”

แม่นางเหยาถึงกับสำลัก

กู้เจียวเองก็เกือบสำลักเช่นกัน เหตุใดหญิงชราถึงพกของอันตรายเช่นนี้ติดตัวมาด้วย!

“ท่านเอามาจากท

บทที่ 147 จิ้งคงจอมเกรี้ยวกราด

จิ้งคงยังยืนกรานว่าจะไม่ไปกับเขา เซียวลิ่วหลังจึงเดินไปกั๋วจื่อเจียนเองคนเดียว

เด็กน้อยปิดประตูลงกลอนแน่น ขังตัวเองไว้ในห้องคนเดียว

กู้เจียวมาเคาะประตู “จะไปเรียนได้แล้วหรือยัง”

เสี่ยวจิ้งคงที่ยืนอยู่หลังประตูถามขึ้น “พวกเขาไปกันหมดรึยัง”

กู้เจียวตอบเสีย

บทที่ 148 สามคน

ไม่นานหลังจากที่จิ้งคงเข้าไปนั่งประจำที่ อาจารย์เจี่ยงก็พาเด็กคนนั้นเข้ามาแล้วจัดให้เขานั่งบริเวณตรงกลางห้อง จิ้งคงตัวเล็กเลยนั่งอยู่ตรงแถวหน้าสุดของห้อง

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเซียวหลิวหลังช่วยไว้ หรือเพราะพวกเขานั่งห่างกัน จึงไม่มีเรื่องเกิดขึ้น

อาจารย์เจี่ยงแนะนำเพื่อนร่วมชั้น