บทที่ 116

เหล้ากินคน (1)

เซียวลิ่วหลังเดินทางกลับมาถึงหมู่บ้านชิงเฉวียนช่วงปลายเดือนแปด

พอเดินทางมาถึงสำนักบัณฑิต เฝิงหลินยกสัมภาระของเขาเข้าหอพัก พอเดินออกมา ก็เจอกับเจ้าสำนักหลีพอดี

“เอ๋ เหตุใดกลับมาเร็วนักล่ะ พวกเจ้าไปสอบระดับมณฑลมามิใช่รึ หรือว่าพวกเจ้าไปเข้าสอบไม่ทันกัน แล้วลิ่วหลังล่ะไปไ

บทที่ 116

เหล้ากินคน (2)

แม้เขาจะแยกข้าวสาลีกับข้าวหอมไม่ออก แต่เขาพอรู้เรื่องการคัดเมล็ดข้าวอยู่บ้าง

มันคือการเอาต้นข้าวมาฟาดลงพื้นไปเรื่อยๆ จนกว่าเมล็ดข้าวจะแยกออกจากฝัก ถ้าเอาออกไม่หมดก็ต้องคอยใช้มือมานั่งคัดแยกทีละเม็ด

ตอนเด็กเฝิงหลินเคยทำงานช่วยชาวนามาก่อน เพื่อแลกกับเงินปะติ๋วเดียว

สำห

บทที่ 117

สารภาพรัก

นี่คงเป็นครั้งแรกที่นางเรียกชื่อเขาเช่นนี้ แต่ก่อนนางเอาแต่เรียกเขาว่าคุณท่านมาตลอด ซึ่งเป็นคำเรียกที่ฟังดูห่างเหิน เพราะรู้สึกเคอะเขินเกินกว่าจะเอ่ยแค่ชื่อ ก็เลยต้องเรียกเขาเช่นนั้นไป

ไม่ต่างอะไรกับเวลาที่นางเรียกอากรกู้ อากรหลัว

“หืม” เซียวลิ่วหลังเข้าไปนั่งข้างๆ นาง