บทที่ 7

บทที่7

สองเดือนผ่านไปหลังจากที่นางเริ่มทำขนมขายให้บรรดาชาวบ้านและขบวนพ่อค้าที่ผ่านมาได้ลองชิม หลังจากวันนั้นชีวิตความเป็นอยู่ของนางและท่านตาท่านยายก็ดีขึ้นเรื่อยๆ ท่านตาท่านยายดูมีความสุขกับการที่ช่วยนางทำนู่นนี่นั้นไปเรื่อย กิจการเล็กๆ จากร้านแผงลอยข้างถนนกลายเป็นร้านค้าขนาดเล็กที่พอจะสามา

บทที่ 8

บทที่8

หลังจากได้ยินเสียงฝีก้าวออกไป จางโม่ลี่นั่งอยู่ในท่ากอดเข่าหน้าผากมนซบลงบนหัวเข่าตนหลับตาสองมือยกขึ้นมาปิดหูแน่น นางทำตามที่เขาบอกอย่างเคร่งครัดมิกล้าที่จะมองดูเหตุการณ์ด้านหลังว่าเกิดเรื่องอันใดขึ้นบ้าง ใบหน้างามยังคงซีดเผือดน้ำตาหยดแล้วหยดเล่าจนเปียกอาภรณ์บริเวณนั้น ร่างบางยังคงสั่

บทที่ 9

บทที่9

เช้าวันรุ่งขึ้นจางโม่ลี่ก็ยังหุงหาอาหารทำความสะอาดเรือนปฏิบัติดูแลสองตายายชราดั่งเช่นทุกวัน เพียงแต่วันนี้นางมิต้องไปยังตลาดเพื่อเปิดร้านขายขนม เพราะเมื่อท่านยายทราบเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อวานก็คัดค้านไม่ให้นางเดินทางไปยังตลาดเพียงลำพังบอกเพียงว่าให้หยุดพักสักวัน หลังจากอาการปวดเมื่อยข