บทที่13

หกเดือนผ่านไปหลังจากกลับมาจากหมู่บ้านอวี้ฟง ณ. จวนตระกูลหลี่ภายในห้องทำงานปรากฏร่างของชายต่างวัยสองคนและหนึ่งสตรีอรชรที่ล่วงเข้าเลขสามแต่ความงามมิได้จางหาย บัดนี้กำลังปรึกษาหารือเรื่องบางอย่าง

“เป่าเอ๋อร์เจ้าแน่ใจแล้วหรือว่าจะให้แม่และพ่อไปสู่ขอนาง” เสียงสตรีวัยกลางคนเอ่ยถามลูกชายคนเดียวของน

บทที่14

ณ. พรรคมังกรทมิฬ

เมื่อขบวนเจ้าสาวมาถึงพิธีการต่างๆ ก็ถูกจัดเตรียมไว้เรียบร้อยแล้ว จ้าวหยางหลงเป็นผู้ยื่นมือประคองนางลงจากเกี้ยวเจ้าสาว พลางก้มหน้าพูดบางอย่างที่ทำเอาเจ้าสาวถึงกับเกร็งไปทั้งร่างด้วยไม่คิดว่าเขาจะกล่าวเช่นนี้ออกมา

“จะดีหรือเจ้าคะ” โม่ลี่เอ่ยถามด้วยความไม่แน่ใจ

“ดีสิเชื่อพี่” ห

บทที่15

ต้นยามเหม่า (5.00-6.59 น.) โม่ลี่ตื่นขึ้นมาด้วยความเคยชิน สิ่งแรกที่ปรากฏเมื่อลืมตาขึ้นคือใบหน้าของสามีที่กำลังหลับตาพริ้มอยู่ข้างกายลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอบ่งบอกว่าเขากำลังหลับสนิท โม่ลี่อดลอบยิ้มออกมามิได้ท่อนแขนที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อแข็งแรงยังคงทาบทับอยู่บนเอวนางเหมือนเมื่อคืน

จางโม่ลี่ค่