บทที่ 65 ถ้ามีนรกจริงๆ ก็คือที่นี่

ใช้เวลาไม่นานจากสถานีตำรวจไปยังบ้านเก่า ซองบอมหลับกรนไม่รู้เรื่องรู้ราวและคงไม่คิดไม่ฝันว่ากำลังจะเกิดอะไรขึ้นกับตัวเองบ้าง

มีแต่ราฮีที่ไม่ได้ทำอะไรผิดที่กระวนกระวาย นึกโมโหซองบอมที่กรนอย่างสบายใจ อยากหยิกนัก แต่เพราะคนขับรถอยู่ด้วยเลยทำไม่ได้

โดนจับด้วยข้อหาทำร้าย

บทที่ 66-2 ทำไมต้องอิจฉาผู้หญิงคนนั้นขนาดนี้ด้วย

ราฮีลืมตาอยากยากเย็น

“…ราฮี! ลูกสะใภ้! ฟื้นแล้วเหรอ”

เสียงร้อนรนของคุณนายจางดังขึ้นใกล้ๆ แล้วก็ไกลออกไป ราฮีขยับต้นคอ กะระยะทางลำบาก ในหัวเหมือนถูกกระแทก

“อ้า…”

“เจ็บเหรอ ยังเจ็บอยู่เหรอ อยู่เฉยๆ ก่อนนะอย่าเพิ่งขยับ นอนนิ่งๆ”

“คุณแม่ ที่นี่ที่ไหน…”

บทที่ 67-2 เตรียมสารภาพด้วยใจที่เต้นรัว

อึนคังดูรูปในห้องของเพนชั่น พลางมองบันไดที่ขึ้นไปยังชั้นลอย

“ผูกไว้ตามราวบันไดที่ขึ้นไปชั้นลอยได้ไหมคะ ผูกไล่ขึ้นไปเป็นขั้นๆ ค่ะ ค่ะ ขอบคุณนะคะ! ถ้างั้นรบกวนเตรียมแชมเปญ กุหลาบแล้วก็ลูกโป่งให้ด้วยนะคะ! พบกันพรุ่งนี้ค่ะ”

อึนคังดึงหมอนมากอด หลังจากวางสายและพับ