บทที่ 35

ผู้หญิงที่ทิ้งรอยจูบสีม่วงเอาไว้

“ถ้าคิดจะแถว่าโดนยุงกัด โดนหมัดกัด หรือเป็นรอยกระแทกอะไรล่ะก็ หวังว่าคงยังจำได้ว่าเพื่อนนายเป็นหมอ ถึงวันๆ จะจ้องแต่ไอ้นั่นของผู้ชาย แต่ก็แยกออกว่าอันไหนคนหรือแมลงกัด”

เหมือนตุ๊กตานัทแครกเกอร์พังๆ ปากที่อ้าค้างของจีฮวันในกระจกหุบลง สติหลุดลอยไปไกล จีฮวันได

บทที่ 36

-1 ติดมากระทั่งโรคจุ้นไปทั่ว

ซื้อยามาห้าอย่างทั้งยาฝรั่งแก้หวัดตามอาการไอ มีน้ำมูก ครั่นเนื้อตัว ยาจีนและซังฮวาทัง[1] แล้วก็ไปแวะร้านโจ๊ก ซื้อโจ๊กเป๋าฮื้อตัวแทนอาหารทะเลกับโจ๊กเนื้อตัวแทนประเภทเนื้อสัตว์ ซื้อชาส้มกับชาขิงที่ดีต่อคนเป็นหวัดมาด้วย

แต่ดูเหมือนจะยังขาดอะไร คิดแล้วก็เข้าไปซื้อเ

บทที่ 36

-2 ติดมากระทั่งโรคจุ้นไปทั่ว / บทที่ 37-1 หัวโบราณแล้วนอนกับฉันทำไม