บทที่ 34

บราเซียร์สีม่วงกับปีกนางฟ้า

“อะไร ดูทำหน้าเข้า ผิดหวังขนาดนั้นเลย? อุตส่าห์ทำเซอร์ไพรส์มาเยี่ยม ตามมารยาทควรต้องทำเป็นดีใจหน่อยไม่ใช่หรือไง!”

ความผิดหวังของจีฮวันเปลี่ยนเป็นความโมโหทันที

“มาทำไมแต่เช้า ไม่ติดต่อมาก่อน”

จีฮวันพูดห้วนๆ แต่ซอกยอนดันตัวเข้ามา

“จะมาทำไมล่ะ ก็นายเล่นไม่ติดต่อมา

บทที่ 35

ผู้หญิงที่ทิ้งรอยจูบสีม่วงเอาไว้

“ถ้าคิดจะแถว่าโดนยุงกัด โดนหมัดกัด หรือเป็นรอยกระแทกอะไรล่ะก็ หวังว่าคงยังจำได้ว่าเพื่อนนายเป็นหมอ ถึงวันๆ จะจ้องแต่ไอ้นั่นของผู้ชาย แต่ก็แยกออกว่าอันไหนคนหรือแมลงกัด”

เหมือนตุ๊กตานัทแครกเกอร์พังๆ ปากที่อ้าค้างของจีฮวันในกระจกหุบลง สติหลุดลอยไปไกล จีฮวันได

บทที่ 36

-1 ติดมากระทั่งโรคจุ้นไปทั่ว

ซื้อยามาห้าอย่างทั้งยาฝรั่งแก้หวัดตามอาการไอ มีน้ำมูก ครั่นเนื้อตัว ยาจีนและซังฮวาทัง[1] แล้วก็ไปแวะร้านโจ๊ก ซื้อโจ๊กเป๋าฮื้อตัวแทนอาหารทะเลกับโจ๊กเนื้อตัวแทนประเภทเนื้อสัตว์ ซื้อชาส้มกับชาขิงที่ดีต่อคนเป็นหวัดมาด้วย

แต่ดูเหมือนจะยังขาดอะไร คิดแล้วก็เข้าไปซื้อเ