บทที่ 9

บทที่9 คนใจดำ

เจียงอี้โมโหมาก

โมโหมากจริงๆ

ที่เขาโมโหนั่นก็คือ ทำไมผู้หญิงคนนี้จะต้องแสร้งทำเป็นเหมือนไม่มีความผิดอะไร? ทำไมต้องแสร้งทำเป็นอ่อนแอ่?ทำไมเวลาเขามาเธอจะต้องแกล้งหลับ? ทำไมเธอไม่ยอมดูหน้าลูก?เธอไม่ได้เป็นแม่คนหรืออย่างไรกัน?

แท้จริงแล้วเธอเป็นคนใจดำแบบนี้เอ

บทที่ 10

บทที่10 ขาดไตไปหนึ่งข้าง

เวินหน่วนหัวเราะ เธอมองไปยังหลี่เวยอัน “บทที่จะคลอดลูกฉันก็คิดว่า หากฉันตายไปจะดีแค่ไหนกัน? คุณดูสิ แม้แต่ความตายฉันยังไม่กลัวเลย เพราะฉะนั้นคุณไม่ต้องเป็นห่วงฉันหรอกค่ะ”

คำพูดนี้ของเธอยิ่งทำให้เขารู้สึกปวดใจ

เวินหน่วนหัวเราะด้วยท่าทางที่ใจลอยไม่อยู

บทที่ 11

บทที่11 ฉันต้องไปแล้ว

อากาศเดือนกันยายน ใบหน้าเด็กน้อย จะว่าเปลี่ยนก็เปลี่ยนไปจริงๆ

วันที่เวินหน่วนจะต้องออกจากโรงพยาบาล ฝนตกแรงมาก ทั้งเมืองAชุ่มชื่นไปด้วยแหล่งน้ำ

เจียงอี้ติดประชุมสำคัญ เขาจึงส่งบอดี้การ์ดมารับเวินหน่วนและลูก

เวินหน่วนตื่นขึ้นมาเก็บของตั้งแต่เช้าตรู