บทที่8 เหนื่อยแล้ว ฉันจะไปจากที่นี่

เขาเห็นว่าเธอกำลังหลบหน้า

มือของเขาชะงักค้างอยู่กลางอากาศ จนผ่านไปซักพักเขาจึงไอออกมาด้วยเสียงแห้งๆ “เดี๋ยวผมไปหาพยาบาล ให้มาให้น้ำเกลือคุณใหม่นะ”

“เวยอัน ยังไม่ต้องไปหาพยาบาลหรอกค่ะ ฉันมีเรื่องจะคุยกับคุณ”เวินหน่วนมองหลี่เวยอันด้วยสีหน้าอันซีดเซี

บทที่9 คนใจดำ

เจียงอี้โมโหมาก

โมโหมากจริงๆ

ที่เขาโมโหนั่นก็คือ ทำไมผู้หญิงคนนี้จะต้องแสร้งทำเป็นเหมือนไม่มีความผิดอะไร? ทำไมต้องแสร้งทำเป็นอ่อนแอ่?ทำไมเวลาเขามาเธอจะต้องแกล้งหลับ? ทำไมเธอไม่ยอมดูหน้าลูก?เธอไม่ได้เป็นแม่คนหรืออย่างไรกัน?

แท้จริงแล้วเธอเป็นคนใจดำแบบนี้เองหรือ

บทที่10 ขาดไตไปหนึ่งข้าง

เวินหน่วนหัวเราะ เธอมองไปยังหลี่เวยอัน “บทที่จะคลอดลูกฉันก็คิดว่า หากฉันตายไปจะดีแค่ไหนกัน? คุณดูสิ แม้แต่ความตายฉันยังไม่กลัวเลย เพราะฉะนั้นคุณไม่ต้องเป็นห่วงฉันหรอกค่ะ”

คำพูดนี้ของเธอยิ่งทำให้เขารู้สึกปวดใจ

เวินหน่วนหัวเราะด้วยท่าทางที่ใจลอยไม่อยู่กับเนื้อก