บทที่10 ขาดไตไปหนึ่งข้าง

เวินหน่วนหัวเราะ เธอมองไปยังหลี่เวยอัน “บทที่จะคลอดลูกฉันก็คิดว่า หากฉันตายไปจะดีแค่ไหนกัน? คุณดูสิ แม้แต่ความตายฉันยังไม่กลัวเลย เพราะฉะนั้นคุณไม่ต้องเป็นห่วงฉันหรอกค่ะ”

คำพูดนี้ของเธอยิ่งทำให้เขารู้สึกปวดใจ

เวินหน่วนหัวเราะด้วยท่าทางที่ใจลอยไม่อยู่กับเนื้อก

บทที่11 ฉันต้องไปแล้ว

อากาศเดือนกันยายน ใบหน้าเด็กน้อย จะว่าเปลี่ยนก็เปลี่ยนไปจริงๆ

วันที่เวินหน่วนจะต้องออกจากโรงพยาบาล ฝนตกแรงมาก ทั้งเมืองAชุ่มชื่นไปด้วยแหล่งน้ำ

เจียงอี้ติดประชุมสำคัญ เขาจึงส่งบอดี้การ์ดมารับเวินหน่วนและลูก

เวินหน่วนตื่นขึ้นมาเก็บของตั้งแต่เช้าตรู่ จริงๆ

บทที่12 ชีวิตที่เหลืออยู่ผมไม่คิดจะปล่อยคุณไปอยู่แล้ว

เจียงอี้ไม่รู้เลยว่าตัวเองขับรถฝ่าไฟแดงมากี่จุด

เขาเพียงแต่คิดมาตลอดทางว่าไม่ว่าจะอย่างไร เวินหน่วนก็จะไม่มีทางไปจากเขาได้

ผู้หญิงคนนั้นพยายามทุกวิถีทางเพื่อให้ได้แต่งงานกับเขา แล้วเธอจะมาไปจากเขาง่ายๆแบบนี้ได้อย่างไรกัน?

แล