บทที่30 เธอหยุดคิดที่จะหนี

เวินหน่วนกลับไปถึงเมืองวันนั้นตอนกลางคืน

เธอไม่ได้กลับไปที่คฤหาสน์ของเจียงอี้แต่กลับไปที่บ้านของตัวเอง

ห้าทุ่ม ดึกเกินไปแล้วพรุ่งนี้ตอนเช้าค่อยโทรไปหาเจียงอี้กับหลี่เวยอันก็แล้วกัน

เธอหายไปเวลาครึ่งปีนี้ แม่ของเธอแทบจะเป็นบ้าอยู่แล้ว โชคดีที่เธอกลับมาโ

บทที่31ฉันท้องลูกของเขา

เจียงอี้ลงจากรถเธอนึกว่าเจียงอี้เดินออกไปไกลแล้วแต่ผ่านไปประมาณสามสิบวินาทีเขาก็กลับมาเปิดประตูรถแล้วยืนหน้าเข้ามาหอมที่หน้าผากเธอแล้วพูดว่า“รอฉัน”

เวินหน่วนหน้าแดงและร้อนผ่าวขึ้นมาทันทีเหมือนกันสำลักพริกเหงื่อไหลเต็มไปหมด.

เจียงอี้ไม่เคยเป็นแบบนี้เลย.

เ

บทที่32 ความรู้สึก

ใบหน้าที่ยั่วยวนของโจวเช่นดูไม่ดีมาก

เขานึกไม่ถึงว่าเวินหน่วยจะตรงไปตรงมาขนาดนี้

กำนิ้วแน่นเบ้าตาของโจวเช่นคลอเต็มไปด้วยน้ำตาเขาพูดว่า“คืนนั้นคุณเจียงอี้ดื่มเยอะและฉันเพื่อไม่ให้เขาตื่ยมาแล้วรู้สึกแย่พอเช้าก็รีบออกไปจากโรงแรมฉันถือว่าเรื่องในคืนนั้นเป็นแค่ความฝันแต่